YİTİK HÜZNÜN GÜNCESİ

SİTARE

2011-09-17T11:06:00.000-07:00

Sitare

“Çeşmek Be-zen Sitare
Ezmen Mekon Kenâre”

... Nerden çıktın karşıma böyle Sitare
Efsaneler dökülüyor gülüşlerinde
Kirpiklerin yüreğime batıyor
Telaşlı bir kalabalığın ortasında
Ayaküstü konuşuyoruz
Nedimin nigehban nergisleri gibi
Üstümüzde bütün nazarlar
Çok utanıyorum Sitare
Dün oturup hesap ettim
Sen doğduğun zaman
Ben bir askeri mektepte talebeymişim
Sen bilmezsin Sitare
Burada gündüzler çekip durduğumuz bir mercan tespih
Geceler içinde uyuduğumuz birer siyah buluttu
Her akşam dokuzda yat borusu çalardı
Yat borusu baştan aşağı hüzün çalardı
Bir derin uykuya atardım kendimi
Siyah benli bir kız düşlerime kaçardı
Bende onu alır anamın düşlerine kaçardım

Bu azgın kalabalıkta seni tam duyamıyorum
Gözlerin mi daha sıcak gülüyor
Yoksa dudakların mı anlayamıyorum

...
D.CEBECİ

SUSTUM

2011-09-16T01:55:00.000-07:00

Sustum ...
İndim kör kuyulara.
Ahdettim Yusuf, doğruluk cehennem olsa da gideceğim.Ahdettim, yaksın hakikatse kanatlarımı. Ahdettim, çöle düşmekse bu çağda iman etmek, alsın çöl beni.

Sırtımda yamalı hırka,nemalı yalanların üzerine basa basa muhacir yalnızlığıma göçerim.Çağ benim ipimi sarsak bir gülüşle çekse de, dönmem yüzümü hayata, zehirli suyu bırakıp,yaraya tuz basmasını da bilirim Yusuf.

Maskeli baloya katılmadım diye bütün dünyanın hıncı bana.Eğri gülüşü dudağıma takmadım diye surat astı parfüm şişeleri.Burnuma takmadım diye kibri, küstahca gülmedim diye,Kalabalık sokaklar vize vermiyor; yasaklıyım.

SÜKUT...

2011-09-16T01:03:00.000-07:00

sükutun bile bir şey anlatmasın

dağlarda tipiyim nice...

kalbimin sıratındaki tek hece,sus...

bir kez daha doğmaya geldim

ölümün izleri var ruhumda pençe pençe...

BOŞVER...

2011-09-16T00:49:00.000-07:00

-"İçimde fırtınalar kopuyor" diyen birinin limanı başkasıysa; ve sen, tarumar olduysan eğer, boşver...

-Mutluluğuma baksana: nasıl da eğreti duruyor değil mi? Sahi ya bu maske!..Ha düştü ha düşecek. Hüznümün üstüne bayramdan bayrama da giysem, bir numara büyük de alsam büyünce denk gelmiyor. Eskimeden eskiyor. Hüznüm büyüdükçe, modaya uygun yeni maskeler takıyorum artık, müsrifane... Renkten renge giriyorum öylesine. "MUTLULUK" alınır-satılır.

-Boşver..

AKBABA

2011-02-07T05:30:00.001-08:00

Bir akbaba vardı, ayaklarımı gagalıyordu. Çizme ve çoraplarımı didik didik etmiş, sıra ayaklarıma gelmişti. Durup dinlenmeden gagalıyordu; arada bir havalanıp çevremde dolanıyor, sonra gene çalışmasını sürdürüyordu. Derken bir Bay geçti karşıdan, bir vakit durumu izledi, sonra niçin akbabaya ses çıkarmadığımı sordu. “Ne yapabilirim ki!” dedim. “Geldi, gagalamaya başladı; kuşkusuz ilkin kovmak istedim, hatta boğacak oldum kendisini; ancak, böyle bir hayvanın gücüne diyecek yok. Baktım hemen suratıma atlayacak, ben de ayaklarımı gözden çıkarmayı uygun buldum; artık didik didik edilmelerine de bir şey kalmadı.” –“Vallahi bilmem ki neden bunca işkenceye katlanıyorsunuz!” dedi Bay. “Bir kurşun akbabanın işini görür hemen.” – “Ya?” Diye sordum ben. “Peki bunu siz yapar mısınız?” – “Hay hay!” dedi Bay. “Yalnız eve kadar gideyim de silahımı alıp geleyim. Bir yarım saat daha bekleyebilir misiniz?” – “Bilmem” diye yanıtladım ben ve bir süre acıdan kaskatı kesildim, ardından dedim ki: “Ne olur, siz gene bir deneyin!” – “Peki, peki!” dedi Bay. “Bir koşu gider gelirim.” Biz konuşurken, akbaba gözlerini bir Bay’a, bir bana çevirmiş, sessiz sakin bizi dinlemişti. Şimdi görüyordum ki, bütün söylenenleri anlamıştı; ansızın havalandı, hız almak için alabildiğine geriye kaykılıp usta bir mızrak atıcısı gibi gagasını ağzımın içine daldırdı, derinlere gömdü. Ben sırtüstü yıkılırken onun tüm çukurları dolduran, tüm kıyılardan taşan kanımın içinde kurtuluşsuz boğulup gittiğini görerek rahatladım.

KELİMELERİN KÖKENİ

2011-01-24T12:58:00.000-08:00

Kelimelerin kökenine inmedikçe, biraz zahmet edip kelimelerin asıl anlamları üzerine çekilmiş perdeleri kaldırmadıkça, kelimelerin arkalarında saklı düşüncelerin ve duyguların hakkını nasıl vereceğiz?

Nasıl karşı karşıya konmayı başaracak, üzerinde bizi sağlamca tutacak bir zemini nerede bulacak, böylesi bir zeminde konuşmayı nasıl becereceğiz?

HUSUMET ALTKÜLTÜRÜ

2010-10-06T04:45:00.001-07:00

Taşa tutulmanın gündelik olay haline geldiği bir ortamda, ikisinden birini seçmek zorunda kalsaydınız, taşlayan mı yoksa taşlanan mı olmak daha az acıtırdı canınızı? Yazıp çizmek ve benzeri hayata tutunma yollarından birini kendine yol edinmiş de ter döküyorsan, günün birinde olanca kırılganlığınla maruz kalabileceğin hoyrat yumurtalara da hazırlıklı olmak gerekiyor.
Mızrağın ucundaki kral kafasına bakıp, "bu mızrak size pek yakışmış Kral bey" diyebilen sıradan insanın, nasıl bu kadar yabancılaşmış olduğunu sorgulamak da benim işidir. Darp edilmiş insana kol kanat gerip yarasını sarmak yerine birkaç adım arkasından yürüyüp alay edebilen, melek yüzlü ve zebani yürekli insanları anlayabilmek de...
Çünkü biliyorum ki, saldırıya uğramış incitilmiş onca yılın birikimi bir anda yok sayılarak linç edilmeye kalkışılmış birine merhamet duymak yerine, arkasına takılıp alay etmek demek, aslında yaşayan bir kadavra olmak, ama bunun farkına varamamak demektir. Ne zamandır dürtükleyip duran, her esintide "bunu yazayım" deyip ertelediğim Husumet Kültürü konusu içimde karıncalanıp duruyor. Çünkü biliyorum ki yazarken canımı acıtan tatsız hatıraları eşeleyeceğim, beden kimyam bozulacak. Sonra oturup yüreğim kanaya kanaya boşluktan yankı bekleyeceğim.
"Hayatınızı salt mesleğinize ve çalışmaya, sadece kendiniz adına değil, tanıdık tanımadık herkes adına anlamaya vakfeden, bunun için birçok şeyden vazgeçen, ağır bedeller ödemekten kaçınmayan bir insan olabilirsiniz. Ama muktedirlere kafa tutabilecek cesareti gösterdiğiniz an kara listeye alınacağınızı bilin. Ve onların korkutma sindirme yolları, çoğunluğun dile getirmeye ürktüğü acı gerçekleri kütür kütür söyleme cesaretinizi kıramadığı için cezalandırılacağınızı da bilin. En zayıf noktanızdan vurulacaksınız; yüreğinde bir parça sevgi ışığı yakabilmek için didindiğiniz insanlar üzerinize saldırtılacak. Bizzat evlâtlarınıza parçalatacaklar sizi. Ve siz alnınızda patlayan yumurtadan çok, bunu eğlence gibi algılayacak kadar sevgisizleşmiş insanları görüp kahrolacaksınız."
Hayatını başkalarının yerine de acı çekmeye, kendi içini eşeleyip gün be gün toprak silkelemeye, içinden çıkan en ufak ışıltıyı bile sesinin ulaşabildiği herkese akıtmaya soyunmuş olan birisi, yani adanmış kişi, bir kapısı yok sayılmak diğer kapısı yumurtayla infaz edilmek olan karanlık koridorda neden bir o tarafa bir diğer tarafa savrulup durur?
İnsanları putlaştıran da, onların mağrur kellelerini mızrağın ucuna geçirip sokak sokak dolaştıran da hep aynı gizli kıskançlık ve hınç duygusu değil mi? Bazı insanları abartılı alkışlar karşısında sarhoş edip "ben sahiden de mühim adamım" yanılsamasına iten, karşısındaki kara kalabalığın bugün nasıl göklere çıkarıyorsa yarın da aynı sürü ruhuyla linç edeceğini unutturan da hep o anlaşılabilir insanî zaaflarımız değil mi?
Bunu onca hayat tecrübesine karşın, yine de zamanında öğrenemeyen sevgi oburu ucuz kahramanlarının iplerinin çekileceği güne kadar sürdükleri sefanın. Ama bu zaafı da küçümsemiyorum. Kim istemez birazcık daha fazla sevilmeyi? Elinin tersiyle kim itebilir hayranlık dolu sözleri? Kim bir çırpıda hayır diyebilir? Şöhret denen o hercai afeti öyle kolayca kim reddedebilir?
Peki, var mı bu açmazdan korunmanın kestirme bir yolu? Belki vardır, belki yoktur. Varsa da ben bilemiyorum. Yalnızca şunu hissedebiliyorum bulanık sezgilerimle. Ne kadar kesin kararlar alsam, inzivalara sürüklensem, zırhlara bürünmeyi denesem de, insanlardan kendimi sakınamam.
Neticede Anthony de Saint Expurey’in tilkiyi konuşturduğu monolog dadır gerçek;”Yalnız evcilleştirebildiğin şeyleri tanıyabilirsin, dedi tilki, insanların tanımaya ayıracakları zamanları yok artık. Aldıklarını hazır alıyorlar dükkânlardan. Ama dost satan dükkânlar olmadığı için dostsuz kalıyorlar.”

İÇSEL

2010-09-21T01:07:00.000-07:00

Eşyalarımızın, unvanlarımızın, rollerimizin dışında başka bir dünya olduğunu bir anımsayabilsek, “ben”imizle barışabilsek, yiyen, içen, gezen, gören yanımızla buluşabilsek, insan olduğumuzu anımsayabilsek, mutluluğun hemen yakınımızda bir yerlerde olduğunu görebilirdik. Hayatımız, hayatlarımız ne güzel olurdu...

KİTABE-İ SENGİ MEZAR

2010-07-17T04:36:00.000-07:00

"Mezar taşlarına şiir okumak, güzel;
Taşlar ayakta dinler sizi.
Çölde vaaz etmek mutluluk!
Kumlar prestişle ürperir."

"Altınlarını cam karşılığı dağıtan Kızılderiliyi hiçbir zaman gülünç bulmadım. Cam, altından daha asil. israil peygamberlerinden beri lanetlenmiş bir maden, altın. Adı, tarihin bütün cinayetlerine karışmış. Pıhtılaşmış kan, insan kanı. Cam güzel, çünkü kirli bir mazisi yok. Cam güzel, çünkü kalbi var, kırılıverir."

ÖNEMLİ OLAN

2010-07-03T14:58:00.000-07:00

Eflatun'a iki soru sormuşlar:
Birincisi; "İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nelerdir?
Eflatun tek tek sıralamış:
"Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler.
Ne var ki çocukluklarını özlerler.
Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler.
Ama sağlıklarını geri almak için para öderler.
Yarından endişe ederken bu günü unuturlar.
Dolayısıyla ne bu günü ne de yarını yaşarlar.
Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarlar.
Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler."

Sıra gelmiş ikinci soruya;
"Peki sen ne öneriyorsun?"
Bilge yine sıralamış:
"Kimseye kendinizi sevdirmeye kalkmayın.
Yapılması gereken tek şey sadece kendinizi sevilmeye bırakmaktır.

ÖNEMLİ OLAN; HAYATTA EN ÇOK ŞEYE SAHİP
OLMAK DEĞİL, EN AZ ŞEYE İHTİYAÇ DUYMAKTIR."

iNSANLAR

2010-06-26T02:01:00.000-07:00

insanlar da ülkelere benziyor
sınırları var yüzölçümleri
yasaları var
bayrakları ilkeleri
kimi dağlık bir arazidir
kimi kıraç
kimi bereketli
kimi dardır
kimi engin göz alabildiğine
kiminin sınırından sıkı
pasaport denetimiyle girilebilir
elini kolunu sallayarak girersin kiminden içeri
sonuçta
ne küçümse insanları derim kızım
ne de önemse gereğinden çok
ama anlamaya çalış
nedir sınırlarının varabildiği son nokta nedir
ve ne kadar genişleyebilir
...

VUSLAT

2010-06-21T15:16:00.000-07:00

dönüş vakti geldi, zaman yine sürgünlerde.
martılar bile kaçırdılar mahzun bakışlarını
yakamozlar ışıl ışıl ama,
yetmiyor içimi aydınlatmaya...

hafif bir esinti sardı yanızlığımı.
usul usul adımlarla,
yolda olmak adına yola çıkma zamanıydı.
bir yudum acı kahveyi,
şerbet niyetine içmek lazımdı...

denizleri aşmak derinlere dalmak gibi gelir,
dalgalandıkça dalgalanırsın.
çırpındıkça daha da derinleşir boşluklar,
akıntıya kapılıp savrulur gider bir yanın...

gün kızıla âşık, canhıraş yanmak istiyor.
vurgun gelir beklenen her dakika,
gün biter, örter gecenin karanlığı sokakları.
sessiz bombalar yağar şehrin üstüne,
düştüğü yer kalbimin atar damarı...

ölüm'e çeyrek kala yaralandım!

yalvardım...

MERAM-I AŞK

2010-03-03T12:30:00.000-08:00

Her tanım bir sınır çizmektir ve bazı şeyler sınır tanımaz. Aşk gibi...

Daha ilk satırda büyük sözler söyletiverir işte böyle.

Eli kalem, dili kelam tutan herkes asırlardır ne çok şey söylemiş ve her söylenen ne kadar eksik kalmış. Söylenenlerin hepsi ondan bir parçayken, o hiç bir tanımın parçası olmamış.

Buraya kadar herşey güzel. Bir solukta yazıldı. Parmaklarım tuşlara dokundukça satırlar artacak ve yine söylenmişlere benzer sözler dizilecek sıraya. Bu yüzden aşkı metheden bu serenatı başladığı yerde bırakıyorum.
Peki maksat hasıl olacak mı?
"Arif olan anlar" hükmünce söylenen söylendiğiyle, anlanansa anlaşıldığı kadarıyla kalacak.
Bundan hasıl olanlar da ya ezber bozacak, ya ezberlenenlerin yanına ilişip izbe bir köşede hayatın fiiline ilişmeyi bekleyecek.

O eski devirlerde söz, gönlün merhemi olup yaralara sürülürken, muhattabını bulamamış çaresiz âşıklara deva olurdu. Çünkü ne telefon vardı halet-i pür melali fâş edecek, ne mail, ne facebook.
İşte bu yüzdendi ki şiirlerde aşktı asıl mevzu. Sevgiliydi, rakipti... Merâmı ifade edebilecek tek kürsüydü şiir. Teşbihler öyle derinleşiyor, öyle uzayıp gidiyordu ki bunca hudutsuzluk içinde Mecnunlar, Ferhatlar dolu dizgin at koşturuyordu.
Bir yandan da şairler ikaz edip duruyordu şaşkın beşeri:

"Can verme gam-ı aşka, aşk afet-i candır
Aşk afet-i can olduğu meşhur-ı cihandır"

SEN HİÇ GELİNCİK GÖRDÜN MÜ?

2010-01-14T00:20:00.001-08:00

bir gelincik tarlasına benzeyen gülüşü gizem
bırak da öpeyim yalnızlığını

Sen hiç gelincik gördün mü? Bir kere yapraklarına tutayım dedim, eriyip kaldı ellerimde. O zaman ağlamadığıma ağlarım simdi.

Saklandığım türkülere söylediğim şiirler vardı. Alıp götürsünler diye sesimi sana verdim. Tutanağa geçen sözlerimin sebepsiz bekleyişleri de çâre olmadı yeni türkülerime. Bunun içindir ki güvercin bakışlı olmak heyecan veriyor bana. Bunu biliyor ve ağlamıyorum. Ağlasam ne değişecek? Bunu da bir zarfın üstüne yazarak postalıyorum aşka. Cevabı ilginç olduğu kadar yakıyor yüreğimi: "Bul ve tanış kendinle, hayat sende anlam kazanmadıkça sana verebileceğim bir şey yok."

Neden kendime yabancı kalmışım diye eğilip topluyorum çiçeklerini hüznün.
Unuttuğum bir şey vardı: akşam olduğunda saatlerce dönüp duran bulutları görünce rüzgâra bırakılmak ve çıkıp gitmek hayalden öte sandığım isimler zincirine. Biliyorum bir gün gelecek ve defterinin arasına bıraktığım her şeyi saksıdaki çiçeğin köklerine bırakacak duasında kendini unutan adam. Çiçek filiz verecek ve aldığı soluğun anlamına varacak. Sen hangi dalında açacaksın çiçeğin?

KAYBETMEK

2010-01-05T13:01:00.000-08:00

Kaybetmeye mahkumum. Kaybettikçe haz alıyorum. Mazoşizm değil bu. Benim ruhum böyle oluşmuş. Kaybetmek bana şiirsel bir tad veriyor. Ayağım kaydıkça, birileri tarafından kazandığım başarı elimden alındıkça ben kendime “Hah tamam şimdi sensin” diyorum. Ben kaybedince kazanıyorum. Kendimle buluşuyorum. Yenilgiyi öven birisi değilim. Ama bu kadar adaletsiz bir toplumda başarılı olmak bana “yanlış mı yaptım? ” sorusunu sorduruyor. Bu soruyu sorunca kendime tezgah açıp, kendime çelme takıyorum. Bunu yapıyorum ki beni okuyan, yazılarımı seven insanlara biraz daha yaklaşayım, hiç olmazsa onlardan kopmayayım. Başarıyı küçümsememizin bir nedeni de bilinçaltımızdaki korku ile ilgili. Başarıyı istemiyor muyduk? Hem de çok. Biz zaten başarıya koşullandırılmış çocuklardık. Ancak öte yandan kazandığımız başarının tadını biraz olsun yaşayamadan, zenginlerin, iktidar sahiplerinin, güçlü insanların gelip hemen elimizden alacağını düşündüğümüzden, belki de bu acıyı hafifletmek için başarıyı küçümsedik. Kendi oyununu, kendi başarını gölgeleme isteği...

TESBİT

2009-12-16T13:37:00.000-08:00

Edebiyat hayatımız bugünün gerçekliğini yansıtmıyor. Şiir dünyamız, edebi gösteri yapan ve hiç bir şey söylemeyen şiirlerle varlığını hissettirmeye çalışıyor. Manevi iktidar sahipleri, kitlelerin bilinçsizliğini köhne düşüncelerle sonuna kadar sömürüyor. Kitlelere sorumsuzca manevi kurtuluş vadeden manevi iktidar sahipleri, maddi dünyanın değiştirilmesi/dönüştürülmesi konusunda hiç bir bilgiye, kaygıya ve çabaya sahip değiller. Konformist kültürler, bütün bunalım dönemlerinde olduğu gibi bugün de, gizemli bilgilere, gizemli umutlara ve beklentilere yaslanıyor...

Günümüzde bütün bir insanlık, sömürgeci kavram ve kurumlarla, ideolojik ve siyasal şarlatanlıklarla, ideolojik ve ırkçı kışkırtma ve abartmalarla, ideolojik ve ırkçı indirgemelerle, çok yanıltıcı pazarlama kavramlarıyla, keskin karşıtlıklarla, çatışmacı söylemlerle, düşüncesiz ve bencil eylemlerle, aşırı duygusallıklarla, genellemeci yorumlarla, hukuksuzluklarla, seks, cinayet ve sansasyon kültürüyle, televizyonlar tarafından güdümlenen çok sahte ve çok iğrenç hayatlarla, gerçeği gözlerden ve dikkatlerden saklayan modern ya da geleneksel söylencelerle derinden sarsıyor...

Diplomatik/politik/ekonomik izolasyonlarla, bireyselleşme süreçleriyle, ırkçı maskelerle, pagan kültürlerle, toplumsal gerilimlerle, savaş histerileriyle; bulanık yorumlarla, yakıcı sorunlar ve yakıcı kaygılarla, karmaşık gerçeklerle, mezhep ayrımcılıklarıyla, etnik parçalanmalarla, derin kimlik sorunları ve güven bunalımlarıyla, anlam karışıklıklarıyla, gösterişçi tüketim tutkularıyla, statü ve güç yarışlarıyla, nükleer çifte standartla, cinsel pervasızlıklarla ve son dönemde baskılanıyor, zayıflatılıyor, parçalanıyor, insanlık dışı bir alana sürükleniyor...

ZORDUR GEMİLERİ YAKMAK

2009-11-18T04:19:00.000-08:00

Bir sabah uymadığınızda her gün yaptıklarınızdan vazgeçmek fikirde de olsa zor gelir insana .Dünün ağırlığını bırakıp yeni ufuklara yelken açmak korkusuzca cesurca kimseye eyvallah etmeden eğilmeden bükülmeden .Her gün yaptıklarımızdan vazgeçip hiç anlamadığınız beklide çocukluk hayallerimizi gerçekleştirmek uğruna başka seçimler yapıp geri dönüşü olmayan bir yamaca sapıp geride bıraktıklarınızı düşünmeden sormadan sorgulamadan önünüze beyaz bir sayfa açmak gerçekten inanılması güç ama imkansız olmayan bir durumdur. Ancak çok zordur..

Biz insanları çoğu zaman alışkanlıkları hayata bağlar. Değiştirilmesin dokunulmasın istediğimiz alışkanlıkların kıskıvrak yakalandığımız bir dairenin içinde dönüp duruyoruz ne içinde mutlu olabiliyoruz nede dışına çıkma cesaretini gösterip hayatın boynumuza geçirdiği ipten kurtula biliyoruz. Yaşamın o sıradanlığına teslim ettiğimiz ömrümüzü hiç umulmadık bir anda değiştirme fikri pek cazip gelmez insanoğluna. Alışmıştır çünkü; her sabah aynı saatte kalkmaya her gün saçını aynı şekilde taramaya derin bir bağlılıkla bağlıyızdır ve kopmasın isteriz yürüyüşümüz aynı duruşumuz aynı hep aynı yöne gidiyoruz galiba hep sadık kalırız alışkanlıklarımıza yeni tatlar denemeye bile karmaşık bir önyargıyla yaklaşırız. Belki de alışkanlıklarımız kendimize ördüğümüz kalınca bir duvar ve biz o duvarlar yıkıldığında çıplak kalmaktan diğer insanlara karşı savunmasız kalmaktan korkuyoruz.

Alışkanlıklarımız bizim hayatla aramızdaki bağı sağlayan kurallarımızdır. Ve kendi koyduğumuz kuralları bir sabah değiştirme fikriyle uyanıp yok saymak bir girdabın içinde kaybolma hissi yaratır insanda.Değişime direnme içgüdüsüyle hareket ederiz hep. Ancak yaşam dediğimiz bu oyunda insanın bazen tüm köprüleri yıkıp kendine yenilerini inşa etme gücünü kendisinde bulması gereken zamanlar vardır. Böyle zamanlarda daha sıkı tutunup hayata alışkanlıkları öldürüp kendisine yenilerini doğurmak zorunda kalır. Bu öyle sancılı bir dönemdir ki önümüzde duran boşlukta boğulmakla boğulmamak arasında kalırız. Eskiye bağlılığımızdan vazgeçmeyiz yeniye alışmak ise en zorudur.

Bazen hiç hesap yapmadan değiştirmek lazım her gün yürüdüğümüz yoldan vazgeçip. Ara sokaklarda neler kaçırdığımıza bakmak gerekir. Belki de şimdi yürüdüğümüz yolun rahatlığını bulamayabiliriz ama dar geçitlerde neler kaçırdığımız görmek için tüm alışkanlıklarımızdan bir sabah vazgeçip beklide şekersiz bir demlik çay yerine pek de alışkın olmadığımız şekerli çayın tadına da varmak gerekiyor. Yâda her gün aynı yöne taradığımız saçımızın denemeden diğer yönde nasılda güzel durduğunu hiçbir zaman bilme şansımız olmayacaktır.

İşte tam da bu yüzden insan kendi hayatının efendisi olmalı. Kendi hayatının efendisi olmayan insanlar başka hayatların kölesi olurlar ve kendi umutlarını doğurmak yerine başka umutlara gebe kalanlar zaman içerisinde körleşir ve gördüğünü sandığı her şeyin aynı yöne bakmaktan ibaret olduğunu anlar kısacası her insan için zordur gemileri yakmak ama yakmadan da diğer lezzetleri tatmanın imkânı yoktur.

ALINTI:http://eskigramafon.blogspot.com/2009/07/zordur-gemileri-yakamak.html
Teşekkürler ateşböcüğü.....

KARABİBER

2009-11-06T06:25:00.001-08:00

Karabiber

İzmir'de bir ağaç gördüm
Adı karabiberdi karabiber
Yaprağının ucunu ısırdım
Tadı karabiberdi karabiber.

Bir yaşıma daha girdim
Biber dediğin tuzluğa yaraşır
Fidesi olur fidan olur
Bir çınar boyunda karabiber
İnsanın başı döner

Çiçek mi, meyva mı, tohum mu nedir
Nar tanesi gibi pırıl pırıl
Çingen pembesinden sıcak
Karabiber ağaçlar dolusu
Karabiber sebil
Karabiber salkım saçak

İzmir'de bir ağaç gördüm
Adı karabiberdi
Ya karabiber türküsü Allahım
Necati Cumalı söylerdi
Soba borusu gibi bir sesi vardı
Karabiberim, derdi karabiberim
Candarmalar geliyor kalk gidelim

İzmir'de bir ağaç gördüm
Adı karabiberdi
Benim, avuç içi kadar saksılarda
Asma kütükleri, yeşerten anam
Bu ağacı görse sevincinden ağlardı

İzmir'de bir ağaç gördüm
Adı karabiberdi
Dalını, meyvasını, gölgesini
Getirdi masamıza serdi
Yapraklarını görsen bayılırsın
Bir yazma oyası kadar ince
Söğüt dallarından narin
Saçlarının arasında dolaştığını duyarsın
İncecik biberli ellerin

Bedri Rahmi Eyüboğlu

EDEP YA HU...

2009-10-16T12:37:00.000-07:00

Ehli İrfan Meclisinde Aradım Kıldım Talep
Meğer İlim Gerideymiş İlla Edep, İlla Edep

Yunus Emre

AĞAÇLAR

2009-10-13T12:44:00.000-07:00

Ağaçlar benim için her zaman en etkileyici öğütleyiciler olmuşlardır. Onlara, halklar ve aileler halinde ormanlarda ve koruluklarda yaşadıkları zaman saygı duyuyorum.
Tek başlarına olduklarında ise, onlara duyduğum saygı daha da artıyor. Tıpkı kendilerini yaınızlığa mahkum etmiş insanlar gibidirler. Sahip oldukları herhangi bir zayıf yönden ötürü yaşanan bir yalnızlık değildir bu; tersine, Beethoven ve Nietzsche gibi, büyüklüklerinde yalnızlaşmış insanlara benzerler.
Tepelerinde dünyanın uğultusunu duyarlar, kökleri ise sonsuzluktadır; ama onların içinde kendilerini yitirmezler, tam tersine, yaşamlarının tüm gücüyle yalnızca, bir tek şey için çaba gösterirler: Kendi içlerinde varolan yasaları gerçekleştirmek, kendilerini yansıtmak. Güzel ye güçlü bir ağaçtan daha kutsal, daha yetkin bir şey olamaz.
Bir ağaç kesildigi zaman, ölümüne yol açan çıplak yarasını güneşe tuttuğunda, gövdesi ve mezar taşının aydınlık halkalarında onun tüm öyküsünü okumak mümkündür: yaş halkalarında ve budaklarında, tüm savaşımı, tüm acıları, tüm hastalıkları, tüm mutluluk ve gelişimi harfi harfine yazılıdır, verimsiz yıllar, bereketli yıllar, atlatılan saldırılar, uzun süren fırtınalar, hepsi! Ve her köylü çocuğu, en sert ve en soylu odunun, en dar halkalısı olduğunu, dağların yüksek yerlerinde, süregelen tehlikeler içinde en kuVvetli, en güzel, en sağlam ve en yetkin ağaçların yetiştiğini bilir.
Ağaçlar kutsal varlıklardır. Onlarla konuşmasını, onları işitmesini bilen, gerçeği de yakalar. Onlar öğretiler ya da hazır reçeteler öğütlemezler, onlar bireyi dikkate almadan, yaşamın en eski yasasını vaaz ederler. Bir ağaç şöyle diyor: İçimde bir öz, bir kıvılcım, bir düşünce saklı, ben ölümsüz yaşamın yaşamıyım. Ölümsüz tabiatın, benimle gerçekleştirmeyi göze aldığı deneyim ve oğul verme çabasının eşi benzeri yoktur. Benim kalıbım ve derimin damarlarının da eşi benzeri yok, doruğumdaki en küçük yaprak oyunu ve kabugumdaki en küçük yara bile benzersiz. Görevim, böylesine belirgin olan bu benzersizlikte sonsuzu yaratmak ve göstermektir.
Bir ağaç şöyle diyor: Gücüm güvenden gelir. Babalarımı bilmiyorum, her yıl benden doğan binlerce çocuğumu da tanımıyorum. Tohumlarımın gizini sonsuza dek taşıyacağım, tek düşüncem bu. Tanrı'nın içimde olduğuna güveniyorum. Görevimin kutsallığına güveniyorum. Bu güvenle yaşıyorum.
Üzgün olduğumuzda ve yaşama katlanamadığımız zamanlarda bir ağaç bize şunu diyebilir: Sessiz ol! Sakin ol! Bana bak! Yaşam kolay değil, yaşam zor da değil! Bunlar çocukça düşünceler. Tanrı'yı konuştur içinde, o zaman onlar susarlar. Yolun, seni annen ve yurdundan ayırdığında korku duyarsın. Ama her adımın ve her günün seni yeniden annene götürüyor. Yurdun orası ya da burası değil. Yurt senin içinde ya da hiç bir yerde.
Akşamları rüzgarda hışırdayan ağaçları duyduğumda, yüreğim yolculuk tutkusuyla dolar yeniden. Uzun süre sessizce dinlendiğimde, yolculuk tutkusunun özü ve anlamı ışığa çıkar. Bu, sanıldığı gibi acılardan kaçış isteği demek değildir. Bu, yurda, Doğa ananın belleğine, yaşamın yeni meselelerine olan özlemdir. Bu, eve götürür insanı. Her yol eve çıkar, her adım yeni bir doğuştur, her adım ölümdür, her mezar doğa anadır.
Biz çocuksu düşüncelerimizden korktuğumuzda, hışırdar ağaç orada akşamları. Nasıl bizden uzun yaşıyorlarsa, öylesine uzun düşünceleri vardır ağaçların; uzun soluklu ve sakin. Onların dediğini gerçekten anlamadığımız sürece, bizden daha akıllı görünürler. Fakat eğer agaçları duymayı öğrenirsek, işte o zaman özellikle düşüncelerimizin kısırlığı, aceleciligi ve çocukça telaşının, eşsiz bir neşe kaynağı olduğunu görürüz. Ağaçların dediğini gerçekten duyabilen kişi, artık ağaç gibi olmak istemez. O kişi artık oldugundan başka bir şey olmayı da istemez. İşte bu özüne, vatanına dönüştür. İşte bu mutluluktur.

Bozkırkurdu. Hermen HESSE

Sıradışı bir yaşamın öyküsü olan Bozkırkurdu, Hermann Hesse'nin en çok otobiyografik özellik taşıyan romanı olmasıyla ayrıcalıklı bir eseri. Romanın kahramanı Harri Haller yani Bozkırkurdu önemli, nadir, sıradan olmayan ve olağanüstü bir adam.

Düşüncesiyle ilgili her şeyde hırstan, göze çarpmaktan, başkalarına düşüncelerini "zorla" kabul ettirmekten ve her zaman "doğruyu bildiğini" varsaymaktan sakınan "gerçek bir aydına özgü niteliklere, durgun bir nesnelliğe, düşünce ve bilgideki kesinliğe sahip sürü dışı bir karakter. Kendine özgü doğallığı ile çizdiği öz benliğiyle özgür ruhu yakalamış aydın ötesi bir karakter.

MASALMIŞ...

2009-10-11T11:50:00.000-07:00

Uzun bir kış uykusundaymışız,
Uyanmışız,
Yokmuşuz!

Sevmişiz,
Kavuşamamışız,
Aslı ve Kerem olmuşuz..

Meğer herşey bir rüyaymış, bir masalmış

Ama,

Hayalden öteymiş, gerçeğe yakınmış...

HİSTERİK BİR YALNIZLIK...

2009-10-09T12:45:00.000-07:00

Histerik bir yalnızlık… Onun beni bırakmışlığı, konuşulan tüm kelimelerde…

Anlamsızlıklara bile anlam mı buluyorum da yazmıyor artık kalemim. Evet, şimdi başlamalıyım. Tam şuan işte! Derken öylesine boş şarkı dizeleri takılıyor aklıma, ya da çalıntı duygulardan örülmüş alıntı şiirler.

Evvelden mutluluğumu yazamazdım sadece. Daha doğrusu mutlu olduğumda pekte yazmak gelmezdi içimden hani. Şimdi her iki türlü de konuşmuyor kalemim. Çok mu yıprattık birbirimizi. Bitirdik mi tüm hisleri. Yazılacak bir şey kalmadı mı? Öldü mü tüm duygularım? Yaşam bitti mi? Yaşamın son gününe kadar karalanacak bir şeyler vardı hani?

Kendimi öyle çıplak, öyle gereksiz hissediyorum ki. Meğer kelimeler giydiriyormuş beni. Onlara sarmalanıp yaşıyormuşum ben hep.

Ve onlarsız, anlamsız!

Hayatın sonsuz nehrinde akıntıya kapılmış, bir balığı öpemeden, bir yosuna dokunamadan ve köklerine yaslanamadan sudaki ağaçların yitiyorum yavaşça…

Düşte kuramıyorum ki, gerçekler eskisi gibi incitmiyor mu beni? Alıştım mı acılara yoksa? Her şeyi normale indirgeyebildim mi? Başardım mı bunu? Eğer tek sebep buysa; peki, yazmıyorum artık o halde!

Yoo, yo başka bir şey var. İmgelerimi çalıp götüren... Bir kuraklık, bir hazan, bütün topraklarımı çöl yapıp, bütün imge denizlerimi kurutan…

Hani nerde acıyan kelimelerim, belirsiz nazım şekillerim, parlak düşlerim?

Oyuncaklarım nerde, dumanımda ki sen nerdesin?

Neden ansızın çalmasını beklemiyorum kapıların, neden kuşları düşünemiyorum artık, neden rakı&balık kokan ayyaş mısralarım yok. Neden özlemiyorum özlediklerimi ya da özlüyorum da, özlemlerimi neden hissettiremiyorum okurlarıma?

Yeni anlamlar istiyorum bir an önce.

Noktalı, noktasız, devrik cümlelerim, virgüllerim, ünlemlerim, haykırışlarım, çığlıklarım, kahkahalarım yok. Lanet olsun tükenmez kalemim tükendi. Ben daha çok…

Senle başlayıp bitmeyen cümleler istiyorum bir an önce.

Seni yazmak istiyorum hiç nokta koymadan, sür git ak kâğıtlarımdan istiyorum.

Ama yazamıyorum,

Dökemiyorum kâğıtlara

Sonra… Gözyaşım dökülüyor üzerine, ağlıyorum… Histerik bir yalnızlık…

TİLKİNİN DANSI

2009-09-28T09:20:00.001-07:00

Yalnız evcilleştirebildiğin şeyleri tanıyabilirsin, dedi tilki, insanların tanımaya ayıracakları zamanları yok artık. Aldıklarını hazır alıyorlar dükkanlardan. Ama dost satan dükkanlar olmadığı için dostsuz kalıyorlar.

Küçük Prens Antoine De Saint-Exupery sayfa 85

ANLAMAK

2009-09-25T01:36:00.000-07:00

Yerde duran bir taşı yerinden çıkartıp aldığınızda, toprakta, taşın şeklini almış boşluk kalır. Yeryüzündeki sayısız taşları tek tek deneseniz de, boşluğu dolduramazsınız asla. O boşluk, sahibine aittir. İnsanlar da, ne kadar çok olsalar da o kadar yalnızlardır aslında. Pek çok özellikleri nedeniyle ayrılırlar birbirlerinden. Kendinizi anlatmak ve kendiniz dışındakileri anlamak, ne kadar çabalasanız da pek mümkün değildir; çünkü size en yakın yine sizsinizdir – kendinizi anlamaya yetmese de yakın...

AŞK

2009-09-07T12:42:00.001-07:00

Kadının iç dünyası tümüyle erkeğe karşı beslediği duygulara dayanır. Benim fikrime göre, kadın kesinlikle, mutlaka bu duygulara dayanmalıdır. Kadın, aşkın sembolüdür. Aşk, insanın en büyük hazinesidir, kelimenin hem maddi hem de manevî anlamında. Kadın, hayatın anlamını verir. Mesih’i doğuran bâkire olarak Bâkire Meryem’in bir sevgi sembolü olması tesadüf değildir. Kadınlara bu konudan bahsettiğimde, onur duygusundan laf açılıyor hep, görünüşe bakılırsa bu onur duygusundan yoksun bırakılmak istendiklerinden bahsediyorlar. Benim bakış açıma göre bu kadınlar yalnızca bir erkek-kadın ilişkisinde, erkeğe tamamen kendilerini adamakla onur bulacaklarını anlamıyorlar...

DEĞMEZMİŞ...

2009-08-24T12:37:00.000-07:00

Vazgeçtim bu dünyadan, tek ölüm paklar beni,

Değmez bu yangın yeri, avuç açmaya değmez.

Değil mi ki çiğnenmiş inancın en seçkini,

Deği mi ki yoksullar mutluluktan habersiz,

Değil mi ki ayaklar altında insan onuru,

O kızoğlan kız erdem dağlara kaldırılmış,

Ezilmiş, horgörülmüş el emeği, göz nuru,

Ödlekler geçmiş başa, derken mertlik bozulmuş,

Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın,

Değil mi ki çılgınlık sahip çıkmış düzene,

Doğruya doğru derken eğriye eğri çıkmış adın,

Değil mi ki kötüler kadı olmuş Yemen’e,

Vazgeçtim bu dünyadan, dünyamdan geçtim ama,

Seni yalnız komak var, o koyuyor adama.

William Shakespeare

KAÇAMAK YAŞIYORUZ...

2009-08-24T11:56:00.000-07:00

Kaçamak yaşıyoruz.Herşeyden bazen kendimizden bile
kaçıyoruz.Duygularımızı paylaşmak nedense zor geliyor bize.Kendimiz
bile yaşayamıyoruz ki...Hep içimize atıyoruz
sevgilerihüzünlerimutlulukları. Bağırıp çağırıp hani derler ya
''bardaktan boşanırcasına yağan yağmur gibi'' ağlayamıyoruz bile.
Utanıyoruz...Kızgınlıklarımızı hep içimize atıyoruz. Aslında
kendimize kızıyoruz. Karşımızdakinin hiç suçu yok ''sadece o O'nun
düşüncesi'' diyemiyoruz.Gördüğümüz her iyilik ve kötülüğün bizden
kaynaklandığını anlayamıyoruz.Volkanlar patlıyor içimizde
söndüremiyor gözyaşlarımızı içimize akıtıyoruz...

GÖÇMEK...

2009-07-16T06:39:00.000-07:00

Her gün bir yerden göçmek
Ne iyi

Her gün bir yere
Konmak ne güzel
Bulanmadan, donmadan
Akmak ne hoş

Dünle beraber
Gitti cancağızım

Ne kadar söz varsa
Düne ait
Şimdi yeni şeyler
Söylemek lazım

Mevlana Celaleddin Rumi

GİDİ-YORUM..."güzel izmir" DEN...

2009-07-13T09:44:00.000-07:00

Belki beni şu yada öteki kente yada ülkeye sürükleyen şey yalnızca iflah olmaz bir iç sıkıntısıydı ! Bir yere yerleşip kalmanın ya da yerleşecek bir yer bulamamanın umarsız kederi.Türkçesizliğin dilimi ve dimağımı kurutan,aşklarımı naçar,şiirimi köksüz bırakan yoksulluğuydu...Belki herşey rastlantıydı,iyiydi hoştu da herşey;yoksulluk ve yoksunluk,yetinmezlik ve mütemadi bir çekip gitme isteği benim içimde yerleşik bir ruh haliydi...

Ama bugün bunlardan sözetmek niyetinde değilim.Bügün göçebelikten konuşmak istiyorum.bir yere ait olamamaktan,sürekli bırakıp gitmek duygusundan,gittiğim her yerde yine yabancı ve göçebe olmaktan.Belki ait olduğum bir yer yok. Gittiğim bütün kentlerde ve ülkelerde biriken,giderek tümünün ‘o yer’e dönüştüğü ‘bir yer’ var.O yer nerede bilmiyorum,nasıl olduğunu da.Bildiğim tek şey deniz’den uzak olmaya katlanamadığım.bir yeri terkederken hep bir denize doğru gittim.

Batıdan gelen ama batılı olmayan kırkındaki mültecinin yalnızlığa,mutsuzluğa,boşluk ve eksilme duygusuna yazarak ve düşler kurarak katlandığı mütevazi ve mütevekkil yaşamı;adalı üç rum kızıyla üç büyük deprem yaşadı.mültecinin mütevazi ve mütevekkil düzeni pek değişmedi;ama yalnızlığını iyice abarttığını,hoşgörüsüzlüğünün katlandığını,tabiatının biraz daha sertleştiğini,tezcanlılığının ölçüyü kaçırdığını birden ve sonra birden daha ve bir daha iliklerine kadar sarsılarak fark etti.bedeni ve ruhu hiç bilmediği hazları,uçurumları,tehlikeleri yaşayıp öğrendi.tutkuyu,rezilce aşık olmayı,aşk için rezil olmayı öğrendi.Türkçesizlikten kalbini dinamitleyerek sevdi,sevişti,kıskandı,öfkelendi,aldattı,aldatıldı...

Biraz daha insan,biraz daha kendisi,biraz daha sahici,biraz daha külhan ve bühtan oldu...

Ama bu sefer gerçekten gidiyorum...

FELEK

2009-07-08T07:29:00.000-07:00

MERDUMU DİDEME BİLMEM NE ETTİ FELEK
GİRYANİ ETTİ FÜZUN EKŞİNİ HUN ETTİ FELEK
ŞİR'LER PENÇE-İ KAHRIMDAN OLURKEN LERZAN
BENİ BİR GÖZLERİ AHU YA ZEBUN ETTİ FELEK...

AVNİ

KAYBETMEK

2009-05-15T14:41:00.001-07:00

Ben kaybetmeye mahkûmum. Kaybettikçe haz alıyorum. Mazoşizm değil bu. Benim ruhum böyle oluşmuş. Kaybetmek bana şiirsel bir tad veriyor. Ayağım kaydıkça, birileri tarafından kazandığım başarı elimden alındıkça ben kendime “Hah tamam şimdi sensin” diyorum. Ben kaybedince kazanıyorum. Kendimle buluşuyorum. Yenilgiyi öven birisi değilim. Ama bu kadar adaletsiz bir toplumda başarılı olmak bana “yanlış mı yaptım?” sorusunu sorduruyor.

PERİ KIZI

2009-05-13T01:05:00.001-07:00

Peri KızıKarşı konulmaz sevdan gönüllere akacak,
Ey! Güzeller-güzeli... Sen peri kızı mısın?
Ellibin ışınımla, Güneş'ten daha sıcak,
Orion'a şan katan: Rigel Yıldızı mısın?

Her görenin kalbinde mutlaka yeri olan,
Güzellikte herkesten daha ileri olan,
Babası Ademoğlu annesi peri olan;
Melike dedikleri: Seba Belkız'ı mısın?

Bir zerre kadar olsun kalbine yerleşeyim,
Havan, suyum, Güneş'im. Dünya'm benim, her şeyim.
Ben de bir Mecnun olup çöllere mi düşeyim?
Yoksa sen Leyla gibi gönül hırsızı mısın?

Bülbül gülü unutsa, ben seni unutamam.
Hasret denen zehiri, asla... asla yutamam.
Bir ömür sana koşsam yine seni tutamam.
Ele avuca gelmez... Sen ışık hızı mısın?

Sahrada Nil gibisin, hayat veren Mısır'a
Sensiz geçen her günüm, dönüverdi Asır'a.
Peri kızı peşinde bir ömür ardı sıra,
Diyar-diyar savrulan, kader yarsızı mısın?

Çare için dolaştım. yöre-yöre her yeri,
Ben senin derdinleyim, ezel-ezelden beri.
Derdimin dermanına sana yalvardım peri
Kız sen benim gönlümde, dinmeyen sızı mısın?

Yollarında yoruldu, kalbim aşkın talibi.
Aşkın öyle derin ki, sanki okyanus dibi.
Senin başın göklerde sanki sen benim gibi:
Avarece dolaşan; rıhtım yalnızı mısın?

KAYIP İLANI

2009-05-12T01:47:00.001-07:00

symrnalı
bir kızın
portakal
rengi
dudaklarında
kaybettiğim
öpücüklerimi
arıyorum
bulana
bir
tutam
akdeniz
vereceğim...

KABUS...

2009-05-07T05:56:00.000-07:00

Sağ yanı derin uçurumlarla denize inen,sol yanı zeytinlikler ve sarp kayalıklarla çevrili virajlı yolda homurdanarak ilerleyen eski yolcu otobüsü, yokuşta nefesi tıkanmış bir ihtiyar gibi soluklanmak için, ardısıra sürüklediği kocaman bir toz bulutunun içinde önce yitip sonra usulca yeniden ortaya çıkarak durduğunda, güneş gökyüzüne sıkılmış bir kurşun yarası gibi denizin üzerinde mor bir leke bırakarak ufukta erimekteydi.

Sıcak,toz ve tıklım tıklım otobüsün havasızlığıyla bunalmıştık.kapıdan ilk çıkan ben oldum.sonra arkama dönüp yüksek basamaktan atlamaya çekinen küçük bir kıza elimi uzattım.beş altı yaşlarında,kumral,yeşil gözlü harikulade güzel bir çocuktu...
Küçük kız basamaklardan yere atlar atlamaz,açık kapıdan birbiri ardına yüzlerce portakal yuvarlanmaya başladı.baktım,ikimizden başka yolcu yoktu.bütün o yorgun yüzlü adamlar ve kadınlar birden buharlaşıp yokolmuşlardı.Küçük kız uçurumun kıyısına doğru yuvarlanan bir portakala yetişmeye çalışıyordu. Peşinden koşmaya başladım.Bir adım daha atarsa uçuruma yuvarlanacaktı. O en uçtaki portakala doğru eğildiğinde, elim onun saçlarına dokunacak kadar yakınına gelmiştim. Son bir hamle...yetişemedim. Küçük kız göz açıp kapayıncaya kadar, portakalın peşisıra bir kuş gibi boşlukta süzülerek ,aşağıda kayaları döven dalgaların köpükleri içinde kayboluvermişti.
Tam o anda arkamda iniltiler ve ağlamalarla dizleri döven onlarca kadın beliriverdi.simsiyah şallara bürünmüşlerdi.”Kurtar onu” diye bağırışıyorlardı.
Kendimi uçurumun boşluğuna bırakıverdim. Yukardan masmavi görünen denizin içi balçık gibiydi.soluksoluğa dalıp çıkıyor,el yordamıyla dipte küçük kızı arıyordum.
Sonunda onu buldum.kıyıya çıkardım.hareketsizdi.nefes almıyordu.ama çok mutlu bir ifade vardı yüzünde ve yüzü kusursuz bir güzelliğe sahipti.Ben küçük kızı hayata döndürmek için suni teneffüs yaptırmaya çalışırken,yukarda ağlaşan kadınların çığlıkları gülüşmelere,giderek isterik kahkahalara dönüştü.
Bir süre sonra ilk yardıma hiçbir tepki vermeyen küçük kızın dudaklarından dudaklarımı alıp bitkin bir halde yanına çöktüm.
Biraz dinlendikten sonra küçük cansız bedeni kucaklayıp,uçurumdan yukarı tırmanmaya başladım.Otobüsün yanına vardığımda,kayalıklar ve dikenli çalılıklardan ellerim ve yüzüm yara bere içindeydi. Küçük kızı usulca portakalların arasına bırakıp doğruldum.Çevrede kimse yoktu.Bütün o kadınlar ortaya çıktıkları gibi ansızın yitip gitmişlerdi.

Ayaklarımın dibinde yatan küçük kız,beş altı yaşlarında bir çocuğun tıpkı
boyutlarında yapılmış plastik bir bebekti !

VAZGEÇMEK...

2009-04-22T01:47:00.000-07:00

Alışkanlıklarımdan kolay vazgeçemem.

Sevdiğim hiçbir şeyi kolay terk edemediğim için mümkünse sevmemeye çalışırım.

Biliyorum; Bu benim ve benim gibi yaşayan insanların zayıf tarafı.

Ama biz hep güçlü olmak zorunda değiliz ki?

Her şeyi anlamak, her şeyi çözmek zorunda olmadığımız gibi…

Bu hayatın pin kodlarından birisi de sanırım vazgeçmek.

Vazgeçmenin insanda bıraktığı zayıflık halini inkara gerek yok ama şu da var;

Zamanında vazgeçebilen birisi yeniden kazanabilir…

Vazgeçemediğimiz her şeyin bizi tutsak almasına itiraz etme hali vazgeçmek.

Belki bir başkaldırı…

Yine biliyorum ki; Bu tutsak olma hali de lezzetli bir duygudur.

Hürriyetini, benliğini, ruhunu ikram etme hali.

Hepsine tamam ama hem sevmek, hem de güçlü kalmak da çok zor.

Biz biraz da vazgeçebildiğimiz şeylerin karşısında güçlü durmuyor muyuz?

Vazgeçmeyi sığ bir zayıflık hali, becerememek, tutunamamak olarak değerlendirmek eksik bir tanımlama olur.

Hatta yanlış…

Vazgeçmek, vazgeçtiğinize yüklediğiniz derin anlamla da ilintili olamaz mı?

Seviyorsun ama gidiyorsun.

Uzaklara…

BİLİR MİSİN?

2009-04-02T07:43:00.000-07:00

Bilir misin 14 yaşında üniforma giyen küçüğün buruk mutluluğunu. Esas duruşta emret komiserim diyen küçük dudaklardaki tebessümü, bilir misin minicik yürekteki kocaman yalnızlığı. O minicik yüreğin özlemini, Ziya Osman Saba’nın dizesindeki “mektep karyolasında ağlayan çocuk” gibi devlet malı ranzalarda geçen sekiz yılın yüreklerde bıraktığı kasvetli, belirsiz hüznü bilir misin? Soğuk kış gecelerinde insanı sımsıkı saran battaniyenin duyguları, özlemi örtmediğini bilir misin?

Kaloriferin yanmadığı soğuk gecelerde derin bir iç çekişle eve duyulan özlemi, öpülmeyen annenin sarılmayan kardeşin güven veren babanın özlemini bilir misin. Ve soğuk gecelerde evde gürül gürül yanan sobanın yaşla dolan gözlerde simgesini bilir misin? Ve nihayet kordonu çıkarıp ceketi giymenin üniformaya yıldız takmanın buruk sevincini bilir misin? Vatanın ha ekmeğini yemişsin ha uğruna bir kurşun…

Ve bilirimsin 14 yaşında üzerinde herkesi imrendirecek çocuk yüzlü büyük adam olduğunu ve bilirimsin yüz binlerce akran ve arkadaşlarından farklı olduğunu, öpemesende her bayram annenin elini, kucaklayamasanda hasretle tüm sevdiklerini, hiç sevinç gözyaşı dolmasada gözüne, bazen soğuk da vursa yüzüne, sen daha o yaşlarda çoklarının hayal bile edemediğini doya doya yaşadığını, bilirmisin?

Kışın soğuklarını hissetmediğin zamanlarda kaç kişinin sokaklarda ve üstü açık yattığını, bir yanda hasret yaşadık bir yanda hülya, her ikisinde iliklerimizde duya duya, sahip olduklarından sevincin buruk olmasın, yinede burulacaksa o nazik nazenin yürekler, sen gururla yıldızı omzuna armayı göğsüne takarken geride yalnız kalanlar, geride sahip çıkılamayanlar için burulsun sevgi ve sağlıcakla.

Sevgi ve dostlukla kalınız...

DÜNYANIN EN TUHAF MAHLUKU

2009-03-20T08:30:00.001-07:00

Akrep gibisin kardeşim,

korkak bir karanlık içindesin akrep gibi.

Serçe gibisin kardeşim,

serçenin telaşı içindesin.

Midye gibisin kardeşim,

midye gibi kapalı, rahat.

Ve sönmüş bir yanardağ ağzı gibi korkunçsun, kardeşim.

Bir değil,

beş değil,

yüz milyonlarlasın maalesef.

Koyun gibisin kardeşim,

gocuklu celep kaldırınca sopasını

sürüye katılıverirsin hemen

ve âdeta mağrur, koşarsın salhaneye.

Dünyanın en tuhaf mahlukusun yani,

hani şu derya içre olup

deryayı bilmiyen balıktan da tuhaf.

Ve bu dünyada, bu zulüm

senin sayende.

Ve açsak, yorgunsak, alkan içindeysek eğer

ve hâlâ şarabımızı vermek için üzüm gibi eziliyorsak

kabahat senin,

— demeğe de dilim varmıyor ama —

kabahatın çoğu senin, canım kardeşim!

1947Nazım Hikmet

HOŞGELDİN BEBEK

2009-03-04T04:56:00.000-08:00

YANILSAMALAR

2009-02-24T12:43:00.000-08:00

ay... dolun ve çatlamaya hazır bir nar bu gece !

“bu mektupları ona dün verin” diye yazsam mı zarfın üzerine,
hem bilerek bunun ne dünü ne günü değiştireceğini ?

gece... mütemadi bir hüzün mektubunun pulsuz ve adressiz zarfı !

ben olgun bir şeftali tadındayım akdeniz’de,bıraksalar – ama kim ? –
usulca girerim gecelerinize.
her şair biraz akdenizlidir ve her şiir biraz akdeniz ...için mi ?

düş... yitirecek başka ne kaldı !

leo ,aleko, ve nergis satan çingene kızı bir öyküde buluşuyorlar...
taşralı çocukların en çok okuduğu...
fenni sünnetsiz,çizgi filimsiz,otuzbir paça ispanyol çocuklar

öykü... yazıldıkça bozulan büyü !

bu kaçıncı limanı göçebeliğimin,girilmesi yasak limana girdiğim...için ?
girilmesi yasak limana girdim için,bu kaçıncı limanı sürgünlüğümün ?

söz... önce sessizlik vardı !

BEBEK

2009-02-17T12:58:00.001-08:00

Gül bebek güleç bebek..
Maviş maviş gül bebek,
Gün doğdu ha doğacak,
Dünyan güneş dolacak.

Can bebek güleç bebek
Şafak söktü ha sökecek
Anne,baba,bacı,kardeş,
Sana bir güneş verecek!

Can bebek güleç bebek
Büyü can maviş bebek;
Bir gün savaşlar bitecek,
İsmin olsun barış bebek.

Gül bebek güleç bebek
Bakışların kırgın bebek,
O ellerin yumuk yumuk,
Kirpiklerine gün inecek.

Can bebek barış bebek,
Bir gün devrim gelecek!
Senin güzel yaşamında,
Hak,huku,adalet olacak.

AŞIK-I SADIK MENEM

2009-02-10T23:41:00.000-08:00

Mende mecnundan daha füzun aşıklık istidadı var
Aşık-ı sadık menem mecnun’un ancak adı var”
N'ola kan dökmekte mâhir olsa çeşmim merdümi
Nutfe-i Kabildir ü gamzen gibi üstadı var
Kıl tefahur kim senin hem var ben tek âşıkın
Leylî'nin Mecnun'u Şirin'in eğer Ferhadı var
Ehli temkinim beni benzetme ey gül bülbüle
Derde yok sabrı ânın her lâhza feryadı var
Ey Fuzûlî âşk menin kılma nâsihten kâbul
Akl tedbîridir ol sanma ki bir bünyâdı var

FUZULİ

UMUT

2009-02-07T08:30:00.001-08:00

Umut kalbe saplanmış
Umut derde dermanmış
Umuda bel bağlanmış
Umutsuz zaten yanmış

Umut binbir ayaklı, umut Güneşte saklı
Umut edenler haklı, umut insanın hakkı

Umut insanla doğar
Umut yağmurdur yağar
Kimi gün keder olur
Kimi sevince boğar

Umut binbir ayaklı, umut Güneşte saklı
Umut edenler haklı, umut insanın hakkı

Usanma yalanlardan
Umutsuz kalanlardan
Belki denize maya
Umut et yarınlardan

AYRILIK

2009-02-05T11:25:00.000-08:00

ayrılık kıskançlığın ta kendisidir
ayrılık güvensizlikten kaynaklanır
ayrılık savaşın en büyük göstergesidir
ayrılık ölümdür, ölüme kucak açmaktır
ayrılık gururdandır, onurdandır
ayrılık sevimsizdir
ayrılık düşünmektir
ayrılık yolculuktur
ayrılık gitmektir
ayrılık şaşkınlık yaratır
ayrılık en değersiz unsurdur
ayrılık kavgayla başlar
ayrılık umuda kaçmaktır
ayrılık dört duvar arasındadır
ayrılık aykırılıktır
ayrılık bedeninden kopmasıdır insanın
ayrılık deniz milidir, insanın pusulasıdır
ayrılık zamandır
ayrılık üzülmektir
ayrılık şımartılmıştır
ayrılık iki ipin ucuna tutunamamasıdır
ayrılık sevdadan başlar
ayrılık bir ezgiden başlar
ayrılık bir anlamda doğruluktur
ayrılık yanlışa neden olur
ayrılık bir öyküde, bir şiirde, bir kitapta başlar
ayrılık dağların tomurcuklarındadır
ayrılık çiçek açtırmaz
ayrılık yitirmektir

UNUTMAK...

2009-02-03T07:08:00.000-08:00

Hepimiz insanız. Ve elbette yaratılıştan getirdiğimiz yanlarımız var. Sevsek de sevmesek de bizimle olan, değiştiremediğimiz, törpülesek de kökünden kurutamadığımız, kurtulamadığımız insani haller…
Meselem bu beşeri hallerden biri: unutmak…
Hiç sevmeyiz onu. Unutmaktan dertli, müzmin mustarip çoktur aramızda. Kendi kendimize kızar, içten içe hayıflanırız unuttuğumuza. Nesneleri, tarihleri, yapılacak işleri unuturuz. Yeni zaman dertlerindendir: Şifreleri unuturuz! Anahtarı unuturuz. Unuturuz da unuturuz…
Kimimiz hafıza seminerlerine katılır, kurslara gider. İlginç tekniklerle, kırk bir buçuk taklayla güçlendiririz hafızamızı. Unutmayacağızdır hiçbir şeyi. Hatırımızda tutup zihnimizden silmeyeceğizdir.
Bu girişten sonra size unutmanın o kadar da kötü bir dost olmadığını söylesem ne dersiniz? İnsana yakıştığını, onunla bir yaratıldığını, yoldaş olduğunu, kanında gezdiğini desem…
O kadar da kızmayın unutanlara, unutkanlara. Sizin de olmuştur bir şeyleri unuttuğunuz. Kendinize de kızmayın. “İnsan nisyan ile maluldür!” deyin. Önem verdiklerinizi unuttuğunuzda ya da soğuk bir kış günü unutulduğunuzda bir köşe başında hoşgörün hataları… Gülüp geçin sadece.

ÖZLEDİĞİN...

2009-02-01T03:42:00.000-08:00

Özlediğin, gidip göremediğindir;
ama, gidip görmek istediğin

Özlem, gidip görememendir; ama
gidip görmek istemen

Özlediğin, gidip görmek istediğin-
ama gidip göremediğin

Özlem, gidip görmek istemen-
ama, gidememen, görememen;
gene de, istemen.

ÇEKİP GİTME

2009-01-26T12:44:00.000-08:00

CAN KIRIĞI

2009-01-02T12:53:00.000-08:00

yeşil gölün kuğusuydu zaman
sevinçler yürük semai
evreni kucaklardım/kocaman
mavi bir yangındım,
gözlerinden alev alan
-yalan,
gözlerine değmesem de yanardım
donardım, kar yağsa dudaklarına-

Ürkek bir ışık gibi akarken
Sonsuzluğun kollarına
Bir ağaç gülerdi sessizce göğsümde
Öyle ince titrerdi ki içimin kırmızısı
Dokunsam, küçük dalgalar gibi
Çırpınırdı suyun

O zaman,
Yağmurda ıslanan toprağın
Buğulu nefesiydi can
Nasıl da bir ormandı ellerim …
Nasıl da balkıyan güneş
Göğsümde bahar ikindisi

Ama her yağmur boran taşır gizlisinde
Her yürekte bir can kırığı vardır,
Değdikçe mavileri kanatan,

Derken,
serseri bir kurşun
Ve birden toprak rengi bir çalı
Birden,çaresiz ve yorgun ve isyankar
Birden yırtılan bir fay
-evet, her gün geceye yürür
insan yüzündeki çizgilerle büyür-

Oldum/onmadım,
öğrendim
anılarmış yaşlanan

büyürken/bugün
solgun yüzümde bozkır patikaları
içimde eylül sıkıntıları
altıpatlar kasımlar
yağmurunu boşaltıp

usulca dağılan

bir bulut gibi
yaralı bir ufukta

bir kırık duman...

YALNIZLIK

2008-12-31T06:55:00.001-08:00

Yalnızlığa dayanırım da, bir başınalığa asla,
Yaşlanmak hoş değil, duvarlara baka baka.
Bir dost göz arayışıyla,
Saat tıkırtısıyla....
Korkmam geçinip gideriz biz mutlulukla,
Ama;
''Günün aydın, akşamın iyi olsun'' diyen biri olmalı.
Bir telefon çalmalı ara sıra da olsa kulağımda.

Yoksa , zor değil, hiç zor değil,
Demli çayı bardakta karıştırıp,
Bir başına yudumlamak doyasıya.
Ama; ''Çaya kaç şeker alırsın?''
Diye soran bir ses olmalı ya ara sıra........

CAN YÜCEL

KÜÇÜK LÜTUFLAR

2008-12-31T01:28:00.001-08:00

Hayatın küçük lütufları, tam da göğsünüzün iyice karardığı, bulutlandığınız anlarda elinizden tutuverir. Başınızı okşar. Çoktan tükendi sandığınız yaşama iştahınızı bir anda coşturur. Hayatı yaşanılası kılan, o küçük lütuflarıdır. Küçük olmalarının nedeni, ıskalanmaya, kanıksanıp görmezden gelinmeye yatkın oluşlarındandır. İktidarın uğultulu itiş kakışı içinde pekâlâ es geçilebildiklerinden. Vakitsizliğe kolayca kurban edilebilirliklerinden. Hayatın küçük lütufları, dişidir. Onlara açık olmak güçlendirir, ama iktidar sahibi yapmaz insanı.

BİLGİYLE YAŞAR İNSAN

2008-12-27T02:06:00.001-08:00

Bilgiyle yaşar insan… Doğumundan itibaren sürekli tecrübe eder, okur, yazar, işitir ve öğrenir. Çünkü yaratılışında vardır bu hakikat. Ve zihni durmadan çalışır, gelen bilgiyi yorumlar sonuçta karakterini oluşturur. İyi-kötü, doğru-yanlış hepsi öğrenilen bilgiyle ilgili kavramlardır. Bunlar için baz alınan şey esas doğru veya esas iyi değil belki “doğru” diye öğrenilen, “iyi” diye kabul edilen şeylerdir.

MUTSUZLUK

2008-12-23T14:38:00.000-08:00

Mutsuzluk ilk,

yalnızlık son damlayla gelir;

bir okyanus bile girse aralarına.

yalnızlık nasıl paylaşılmazsa,

yalnızlıktan yakınılmaz da;

çünkü mutlu bir yalnızlık,

mutsuz bir paylaşımdan iyidir.

ilk damla en büyüğüdür

ve bardağa düşen ilk damla,

taşıran son damladan önemlidir...

SORU

2008-12-17T11:16:00.000-08:00

"Sizin için ne yapabilirim?"

Sanal bir diyalog:
- "Sizin için ne yapabilirim?"
- "Birçok şey. Ama önce zarar verme!.."

Bernard Shaw "her şeyin bir fiyatı vardır" derken aslında Oscar Wilde'in söylediği "günümüzde insanlar her şeyin fiyatını biliyorlar, fakat hiçbir şeyin değerini bilmiyorlar" sözünü başka bir biçimde söylemiş ve aslında içinde bulunduğumuz sisteme bir eleştiride bulunmuş olmuyor muyuz?

MASKESİZ...

2008-12-10T02:51:00.000-08:00

"Aşk Bana Hiç Sıcaklık Vermiyor.
Hayatımda sıcaklığın eksikliği var.
Sanatım ve aşkım yasaklı.
Dünya bana önem vermiyor.
Çünkü maskesiz yaşıyorum.
Maskeli balonun kurallarından
ve komedilerinden nefret ediyorum.
İşte yalnızlığımın nedeni:
Sıcaklık ve konfor başkalarına veriliyor.“

ÖLÇÜ

2008-11-27T01:58:00.000-08:00

Değeri çok olan eşya hayatta az yer tutar.

VE ŞEHİR KİRLENİR...

2008-11-19T05:38:00.000-08:00

sabahın ayazında
kargalar daha pirelerin farkına varmadan
alay alay
dökülürsünüz sokaklara

refüj boyu direklerde yanan
çeşitli şekillerde ışıklar vardır
lale, ay, yıldız...
farkında mısınız
hangisi içinizi ısıtır
hangisi yerini tutar
Minibüsçü kahvesinde
bedava içtiğiniz çayın

siz bu kentin
zımpara taşlarısınız

ayaklar vardır
sıcak yerlerden
diğer sıcak yerlere giden
o ayakların bastığı
yerleri temizlersiniz
ayaklarınız su içindeyken

bardaktan boşanan yağmur
aşağıdan bakınca
çatısını göremediğiniz
görkemli yapılara yağmaz
sağanaktan korunmak için
eteklerine sığınsanız
güvenlik sizi bir dakika barındırmaz

siz bu kentin
zımpara taşlarısınız

sağ elinizde
süpürgeniz
sol elinizde
küreğiniz
ki
peynir tenekesinden bozma

söyleyin bana
herkes yarına uyurken
paydos zili çalmaz mı
sizin sokaklara...

BASİT İNSANLARDIK...

2008-11-18T00:53:00.001-08:00

Tanrım, biz basit insanlardık,

mal alıp satmaktı bizim işimiz

(ve kimsenin almayı düşünmediği mallardı ruhlarımız) .

Kumaşın kenarına bakıp paha biçmezdik

ölçtüğümüz kumaşta hile hurda olmazdı

hiç yarı fiyata satmaya kalkmazdık

kalan parçaları.

Buydu bizim günahımız

yalnız iyi mal alıp satmaktı bizim işimiz

hayatta bir küçük köşemiz olsun bu bize yeterdi

değeri çok olan eşya hayatta az yer tutar.

Biz nasıl bir ölçü kullandıysak, şimdi sen de

bizi o ölçü ile yargıla.

Biz mülkümüze mülk katmadık.

Tanrım biz kötü tüccarlardık.

ASIL ADALET

2008-11-12T23:22:00.001-08:00

İnsanlarda tek sıcak kanun,
üzümden şarap yapmaları,
kömürden ateş yapmaları,
öpücüklerden insan yapmalarıdır.

İnsanlarda tek zorlu kanun,
savaşlara, yoksulluğa karşı
kendilerini ayakta tutmaları,
ölüme karşı yaşamalarıdır.

İnsanlarda tek güzel kanun,
suyu ışık yapmaları,
düşü gerçek yapmaları,
düşmanı kardeş yapmalarıdır.

Hep var olan kanunlardır bunlar,
bir çocukcağızın tâ yüreğinden başlar,
yayılır, genişler, uzar gider
ta akla kadar.
PAUL ELUARD

İKİLEM

2008-11-11T13:37:00.001-08:00

AL VE SAT...

2008-10-30T10:56:00.000-07:00

Sistemin kurduğu insan hayatlarının temeli al ve sat üzerindedir . Almak ve Satmak işte tüm hayatınız bu iki eylem üzerinde geçecek. Ucuza alıp pahalıya satanlara akıllı,paylaşanlara ise aptal denir bu sistemde. Neyi ne kadara alıp satabildikleri ölçüsünde değer kazanır insanlar.

Piyasayı iyi takip ederek kalemlerini,aşklarını,fikirlerini ve hatta tüm ömürlerini satabilenlerin başarılı insan kategorisinde değerlendirildiği,hayatta her şeyin satılık olmadığını düşünenlerin ise başarısız görüldüğü toplumda almak ve satmak aslında insanların çoğunun gerçek dinidir.

TAKIM OYUNU

2008-10-30T04:02:00.000-07:00

Ne kuşları seyreden kedi kadar heyecanlıyım artık ne de o kuşlar kadar salak ve kendine hakim... Kamera stop! yalnızlığıma kapalı gişeyim...

Şer şerbetine ban(dırıl)mış, 'feleğin çemberinden geçmiş' gibi her olaya/duruma 'uzaktan' bakmasını biliyor, küçük İskender. Kendine dahi mesafeli duruyor. Nihilizm ile ironinin 'takım oyunu'na (?) gönül düşürmesi bundan, belki de...

HAYAT BİRAZ DA...

2008-10-21T00:40:00.001-07:00

hayat biraz da kaybettiklerimizdir...

MÜLTECİ

2008-10-10T13:27:00.000-07:00

gidişimiz emsalsiz olmalı
karların eriyişi gibi güleç

kuşların mevsimlere
hepbirden salacağız

hemen dönecekmiş gibi
sigaraları çatıp masaya

biz ki zaten
mülteciydik bir acıya...

ADINA BÜYÜTMEK

2008-10-10T13:19:00.000-07:00

Bir işti sektirmek denizde taşı
Bir işti yürümek yağmur altında

senin portakallı gülüşün vardı
Portakallı bahçeleri severdin

Çiğde yüzer giderdi beyazlığın
Ve beyazında italik bir elif

Senden başlamazdı savaşlar hiç
Girmezdin sen tepegözün yurduna

İhtimal öğrenir dönerdi ahvalini
Bir işti her öğün savurmak bumerangı
Bir işti adına büyütmek portakal ormanını...

SİTEM

2008-09-28T07:26:00.001-07:00

Benden anlamadın şiirden anla
Senin gülüşünle yaşadığımı
Akşamı ettiğim senden kalanla
Sabaha seninle başladığımı
Benden anlamadın şiirden anla

HÜZÜN MAKAMINDAYIM

2008-09-28T06:52:00.000-07:00

Hüzün makamındayım
Yine hüzün dolu buğulu gözlerim
Ben mutluluğu da,hüznü de
Sende yaşadım
Seninle tattım
Senin nârına yandım
Hicran denizine yelken açtım
Biliyorum umut yok
Sessiz başladığı gibi
Sessizce bitecek
Sözün bittiği yerdesin
Şimdi ayrılık zamanı
Şarkılarım hep hüzzam makamı
Ve ben artık hüzün makamındayım
Hüznün makamındayım...

SYMRNA LI KIZ

2008-09-28T06:34:00.000-07:00

symrnalı
bir kızın
portakal
rengi
dudaklarında
kaybettiğim
öpücüklerimi
arıyorum
bulana
bir
tutam
akdeniz
vereceğim...

KAN

2008-09-24T03:40:00.001-07:00

Nietsche haklı. Kanla yazılan yazılar yaşıyor. Ne kanı? Çocuk kan içinde doğuyor, milletlerin beşiği kan, Kapitol'ün harcında kan. Kalbin kanayacak ki yaratabilesin. Ne Luther bir kavga adamı idi, ne Gandi... Meçhul bir dalga umulmadık kıyılara sürüklüyor kayığımızı...

KORKU

2008-09-21T11:38:00.001-07:00

Hayaline bile dokunmaktan korkarken,
Ne önemi var yokluğundan doğan kaygıların...

gunesisa@gmail.com

2008-09-18T06:08:00.001-07:00

No Comment

ALKIŞLAR

2008-09-14T12:35:00.000-07:00

Budha haklı: Varolmak için yok olmak lazım, parça bütüne kavuşacak ki hasret dinsin. Bütün musiki, bütün şiir, bütün aşk, bu bir çuval kemik, bu asi ten, bu aptalca endişeler ne olacak? Ne olacağını bilen var mı? Kader hep oynayamayacağı roller yükler insana ve ıslıklar. Alkışlar sahtekarların..."

OLMAK VEYA OLMAMAK

2008-09-07T04:57:00.001-07:00

Olmak veya olmamak, hayat ve ölüm. O kadar iç içe, o kadar kucak kucağa ki.
Ve insanı deli eden, olabileceğin, olması gerekenin parmaklarımızdan kayıvermesi. Trajedi bu. Kırmızıya oynayayım derken siyaha oynamak. Bir kere kırmızıya oynadınız mi geriye dönemiyorsunuz artık...

DUYGULAR...

2008-09-07T04:41:00.000-07:00

Bulutlara benzer duygular: turuncu, erguvan, beyaz. Bir rüzgar sürükler hepsini. Bulutlara güven olmaz. Çiçeklere benzer duygular: gönüllerde yıldız yıldız açılır, meyve olur, ağaç olur; nesiller dinlenir gölgesinde: muzaffer alınlarda taç olur. Çiçeklere benzer duygular, kuytu bir bahçede açan çiçeklere. Gözyaşında kanatlanır yaprakları, kalbinin kanıyla şafaklaşır. Ağlayınca açar o çiçekler, gülünce solar.Kuşlara benzer duygular. Nereden gelirler bilinmez. Kah çığlık çığlıktırlar, kah sesleri işitilmez. Bağrında güneşler tutuşmuyorsa selamlayıp geçerler seni. Kuşlar soğuk iklimi sevmez...

HER YAZIDA...

2008-08-30T08:26:00.000-07:00

Monografi, tenkit, edebiyat tarihi.. imzamı taşıyan her yazıda ben yaşıyorum. Bütün bu neviler kendimi anlatmak için bir vesile. Bir Balzac'in, bir Ibn Haldun'un, bir Makyavel'in arkasına gizleniyorum, kendimi yaşıyorum onlarda.. Kendi öfkelerimi, kendi ümitlerimi, kendi ümitsizliklerimi. İşlediğim türe insanı getirdim, yaralı bir çağın insanını.

Bir çağın vicdani olmak isterdim, bir çağın, daha doğrusu bir ülkenin...

SERMAYEM

2008-08-30T08:21:00.000-07:00

Kimi başında taçla doğar, kimi elinde kılıçla.. Ben kalemle doğmuşum. İnsanlar kıyıcıydılar, kitaplara kaçtım. Kelimelerle munisleştirmek istedim düşman bir dünyayı. Şiirle başladım edebiyata, cıvıldayan bir kuş kadar rahattım yazarken, kulaklarımda bir ses uğulduyordu, etrafımdakilerin duymadığı bir ses. Ve defterler kendiliğinden doluyordu. Sonra ilmin, ilhamı dizginleyen sert disiplini.. histen ve hissiden utanış. Nazımdan nesre, öznelden nesnele adayış...

RACHEL ANISINA

2008-08-20T14:08:00.000-07:00

Rachel Corrie
1979-2003

Doğduğu andan itibaren biriktirmeye başlıyor insan unuttuklarını. Unuttuklarını diyorum, zira aslında insanın kendi, bütün ilimlerin, ilimlerin içinde bulunduğu alemlerin ta kendisidir.
"Hafıza-yı beşer nisyan ile maluldür" demiş eskiler. Hatırladıkça tekrar unuttuklarımız var. Bir de bir türlü hatırlayamadıklarımız. Hatta bir türlü unutamadıklarımız.

16 Mart 2003'te 23 yaşındaki Amerikalı insan hakları savunucusu Rachel Corrie, İsrail ordusunun Filistin Gazze Şeridi'nde bir doktorun evini ve ailesini yok etmesini engellemeye çalışırken, bir askeri buldozer tarafından ezilerek yaşamını yitirdi...

AĞLA...

2008-08-20T13:55:00.000-07:00

Gözlerinin pınarında
Bir bulut,
Boşandı boşanacak
Nerdeyse.
Aklımdan geçenleri
Okuyorsun su gibi.
Dünya gördü
Bizi boğazladılar...

Tutma gözyaşlarını
Onur da ağlar...
Bırak yıkansın gökyüzü,
Lacivert, yeşil, altın
Işıkları günbatının.
İşte şafaktayız gene
Çırılçıplak
Ve mavi.
İşte sanki dağ yeli
Ve işte sanki meltem...

İÇ ÖZGÜRLÜK

2008-08-20T03:40:00.000-07:00

Yaşamda başarılması en güç şey, kendi düşüncelerine tutsak olmamaktır. Bu tutsaklığın adına tutarlılık deniyor. (...) Tutarlı olmak, hiç değişmeden hep belirli bir modele göre düşünmeyi sürdürmektir.

AN'LAR

2008-08-20T02:18:00.000-07:00

Anlar

Eger,yenıden başlayabilseydim yaşamaya,
İkincisinde daha çok hata yapardım.
Kusursuz olmaya çalışmaz,sırtüstü yatardım.
Neşeli olurdum, ilkinde olmadıgım kadar,
Çok az şeyi
Ciddiyetle yapardım.
Temizlik sorun bile olmazdı asla.
Daha çokriske girerdim.
Seyahat ederdim daha fazla.
Daha çok güneş doguşu izler,
Daha çok dağa tırmanır,daha çok nehirde yüzerdim.
Görmedigim bir çok yere giderdim.
Dondurma yerdim doyasıya ve daha az bezelye.
Gerçek sorunlarım oludu hayali olanların yerine.
Yaşamın her anını gerçek ve verimli kılan insanlardandım .
Yeniden başlayabilseydim eger,yalnız mutlu anlarım olurdu.
Farkında mısınız bilmem. yaşam budur zaten.
Anlar,sadece anlar.Siz de anı yaşayın.
Hiçbir yere yanında su,şemsiye ve paraşüt almadan,
Gitmeyen insanlardandım ben.
Yeniden başlayabilseydim eger ,hiçbir şey taşımazdım.
Eger yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabuçlarımı fırlatır atardım.
Ve sonbahar bitene kadar yürürdüm çıplak ayaklarla.
Bilinmeyen yollar keşfeder,güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım,bir şansım olsaydı eger.
Ama işte 85'indeyim ve biliyorumn...
ÖLÜYORUM....

Arjantin-1985

Jorge Luis Borges

DEDİLER...

2008-08-20T02:09:00.000-07:00

Dediler ki "aşk", varolmanın dinamitlendiği yerde yaşanan herşeydir.

Varolmanın dinamitlenmesi nedir? dedim.

aşk dediler

ölüm dediler

savaş dediler

açlık dediler

ayrılık dediler

ve aşk dediler yine..

ACI

2008-08-03T11:54:00.001-07:00

Acı! Henüz acı çektiğim söylenemezdi; yine de en çok acıya benziyordu içimde kök salan garip duygu. Belki özlem demeliydim; çünkü midemle göğsümün arasında gezinen bu yeni, yabancı sızı, bir kadının yokluğuyla besleniyor, derinleşiyor ve genişliyordu. Özlemle dokunan, özlenene sahip olamayacağımdan gerçeklikten uzaklaşarak düşsel nitelik kazanan, tutkusuz bir aşkın içine doğru bir taş gibi dümdüz, hızla düşüyordum. Aşk aslında kendi bedenimizde bir başkasının hayatını yaşama çabasıdır.

AŞK

2008-08-03T11:47:00.001-07:00

Aşkın temelinde bir başkasınınki değil, kendi varlığımız vardır. Çünkü severken farkında olmadan aslında kendimizi yüceltir, kendimize yöneliriz. Aşk, kişiliğin dış çemberinde doğar ve merkeze doğru ilerler, sonunda kişinin benliğine ok gibi saplanır. Yaranın derinliği, tutkunun şiddetiyle orantılıdır ve sanılanın aksine gerçek aşk, asla kişiden uzaklaşan ve seyrelen bir durum değildir.

CESARET

2008-08-03T11:36:00.000-07:00

Cesaret erdem değildir; yokluğu sahip olmayanı küçültmez. Ama cesaret, insan yüreğine ait erdemleri ve zenginlikleri büyüten bir mercektir… Sanıldığının aksine fiziki cesaret, cesaretin en kaba biçimidir ve çoğunlukla da aşırılığa kayarak vahşetle akraba olup çıkar. Asıl cesaret, yüreği beyinle birleştiren kararlı cesarettir. Çünkü cesaretin kabul edilebilir bu türü süreklidir ve insan sevgisinin içindeki o sonsuz kaynaktan fışkırır.

EDEBİYAT

2008-08-03T11:32:00.000-07:00

Gerçek soyluluğun ölçüsü ne kanımızın rengi, ne de erdemler; ölçüt edebiyattan başka hiçbirşey değil, sadece ve sadece edebiyat… Sizi kötülüğün zalim krallığından, iyiliğin soylu efendisi olmaya ancak edebiyat taşıyabilir. Aynı anda hem doğru, hem de yalan söyleyebilme yeteneğini, hem bir alçak, hem de bir kahraman olma fırsatını başka ne verebilir bize?

HAYAT

2008-07-31T09:56:00.000-07:00

Bizim gibiler için hayat sadeleştirilmiştir. Hepsi birkaç düşünce ve duygu: Cesaret, özgürlük, kavga ve ölüm. Sizin olan gündelik hayat bu kavramların çevresine örülen ayrıntılardır. Hayatı ayrıntılardan kopararak yaşamayı seçtim. Cesaret, ölçüsü kaçmış korkaklıktır. Asıl cesaret sürekliliktir. Cesaret o ayrıntıları yıllar yılı hep aynı biçimiyle yaşamak, başarmaktır,...

SIR

2008-07-31T09:51:00.000-07:00

Biz insanlar gerçekleri hep keskin yanları ve özellikleriyle değerlendirmeye meyyalizdir… Oysa gerçekler, ya da sırlar diyelim, çoğu zaman silik ve belirsiz çizgilerden oluşur. Tıpkı kişiliklerimiz gibi. Belki de sır yok. Berberde tıraş olmak ve arkasından toplantıya gitmekle ölmek arasında hiçbir ayrıntı görmememin suçu bende mi? Bunu anlayabilmek için bu kadar uzun süre yaşamak gerekmesine şaşıyorum

ZİHİN

2008-07-31T09:37:00.001-07:00

Zihin kendini bulmak ister. Belirsiz, bulanık bir şekilde her şey olduğu bir zamanı anımsar. Belki bu, beden çok gençken veya beden doğmadan önce veya başka bir yaşamdaydı; ama zihin, kendi bildiğinden daha fazla bir şey olduğunu bilir.

Zihin, her zaman aşkın gerçekliğe geri dönmenin, öteye geçmenin yolunu arar. Aralıksız bir şekilde, kendisini oraya götürecek olan büyülü mantarı, somayı arar. Zihin, doğru uyuşturucuyu buluncaya kadar her şeyi dener.

Her şey uyuşturucudur.

Alkol uyuşturucudur. Hazır yiyecekler uyuşturucudur. Şiddet dolu filmler uyuşturucudur. Alışveriş merkezleri uyuşturucudur. Para uyuşturucudur. Her şey uyuşturucudur.

Zihnin kavradığı her şey uyuşturucudur. Zihnin dokunduğu her şey, onu bir yerlere götürür. Yediğimiz her şey onu değiştirir. Zihin, aşkın olanı buluncaya kadar, ilişkide olduğu şey tarafından kendisinden öteye götürülünceye kadar duramaz.

VE AŞK...

2008-07-23T14:26:00.000-07:00

Işıklı et yığınları karşısında,
Paranoyak geveze daktilosu...
Çikolataya bulanmış sigara dumanında,
Kambur bir cazgır gibi ağlıyordu.
Tuhaf: iki kişilik yalnızlıklar ordusu!
Tuhaf: İki kişilik algılar yanılması.
Paranoyak geveze daktilosu,
Ankara'nın karartılmış boyacısı.
Paslı hayat kokulu sigara dumanı,
Bayat nefesinin sıcak çikolatası!
…
Birlikte düşelim sevgili nar,
Birlikte parçalanalım!
Kırmızıya
Birlikte bulanalım ve
Birlikte yutkunalım her boğulmada!
Ne yanmış şeker koksun tenimiz,
Ne de vanilyalı afrodizyak!
Birlikte yapılan içgüdüsel bir düşüştür aşk
Ve aşk,
Alev alev yakan gözükapalı bir öpüştür yar…

UÇURTMA

2008-07-23T14:13:00.001-07:00

Sonra , tanımadığın yalnızlarla birleşip yalnızlıklar ordusunu yenme umudu biriktirmek...Borsayı takip etmeden de yaşanabileceğini göstermek. Çorak topraklar üstünde çırılçıplak bir ruh ile dertleşmek ya da dertleşememek... Yastığında, HEP ÇİÇEKLERİ'nin kokusunu istemek ama HİÇ'liklerle dolu bir rüyanın iç'inde kaybolmak...Uyandığında , HOŞÇA KAL'lardan yapılmış bir uçurtmanın kopmuş kuyruğunu yanıbaşında bulmak...Ağlamaklı bir sızı duyuvermek boynundan aşağıda ; göğüs kafesinde hapsolmuş bir başka sen'in iç'inde..
HOŞÇA KAL , veda sözü olmadıkça güzeldir bir de formalite olmadıkça... Geriye ne kalıyor şimdi? Yalnızlık : BİR , Hayat : SIFIR!..

NEYZEN İN NEFESİ

2008-07-23T14:10:00.000-07:00

Bir kişi değildi Tuhaf... Liman değildi o. Riskti. Bazen korku dolu bir rus ruleti, bazen açılmamış kartlarla süren poker gibi...Çay tabağında asimetrik bir güzellik yaratan, küp olmayan, dikdörtgenler prizması şekerler gibi...Eriyebilirdi. Çayın yanında uçuşan tavla pulları gibi....Savrulabilirdi. HEP ÇİÇEKLERİ'yle dolu bir buket , bu riski ne kadar taşıyabilirdi ki?.. Birlikte yalnız olmak ama beraber yalnız olamamak. Aslında bütün mesele bu... Düşüncenin olağan seyrinin farkına varıp sırf gidişatın klişeleşmiş yoluna inat, aniden ,düşündüğün şeyin aksini düşünmek...Seni kıskanan bir sürü gözün , yalnızlığınına aldırmadan hala inatla sana saldırmasını tepkisizce izlemek... Ani bir şeyler yapma isteğini açığa çıkarmak ya da her zaman olduğu gibi kendi içine kusuvermek... Hiç tanımadığın birisine gidip ona sımsıcak bir MERHABA demek... Sen kendini tanıyor musun ki?!Dengenin dengesizliğinde yürümeyi denedin mi?..Neyzen’in nefesinden Nazım’ın yumruğuna geçip gidebildin mi?

SEVMENİN BOYUTU

2008-07-23T14:08:00.000-07:00

Saçlarından çekip dudaklarını kanatarak öpüyorum. Boynunda sıcak bir nefesin külleri var şimdi!.. Sen, kalbinin daha aşağılarda attığını hissettiğin anlarda bile benim garip gölgeme aşık oldun. Sevmenin boyutu yok!.. Şimdi bir kasiyerin gözlerinde gözlerin. Bir itfaiyecinin alevli rüyasında düşlerin.. Bir çiftçinin nasırlı ellerinde ellerin.. Sımsıcak bir nefes gibi çiçeklerim... Kendi hikayemde,sol avcumun iç'inde 'ol'mayan kalp çizgimin üstünde yalnız başıma susuyorum.Senden sadece seni istiyorum... Gözlerde bir ışık uyuyakalmış, ışık hızından fazla bir hızda bakışlar ok gibi delip geçiyor tüysüz kalp duvarlarını...Oysa ben, Gözlerin İçine Bakmaktan Utananlar Tarikatı'ndandım. Özlemeyi özlediğim gibi, sarılıp UYUyamaMAYI özlüyorum şimdi!..Şimdi , bir çift gözün yalnızlığımı bozmasını özlüyorum. Garaj pisliğinde pusuya yatmış insan yüzlerinde, yerden toplanıp 'içilmeye' çalışılan nefes orospusu olmuş izmaritlerde, eldeki tütün kokusunda, yepyeni yolculuklarda açığa çıkan eski hüzün yumaklarında, yeni tanışılan insanların sesindeki o garip heyecanda... Seni, göğüs kafesimin kemik parmaklıklarında birikmiş bira şişeleriyle 'SENİ SEVİYORUM' yazarak seviyorum! Ellerimden tut ve beni çorak topraklarda sürükle...

AĞLATAN...

2008-07-23T14:06:00.001-07:00

Yaşasın ' DOSTTAN ÖTE,SEVGİLİDEN YAKIN ' bayramları!.. Yaşasın ' dosttan öte, sevgiliden yakın ' bayramları!.. Köpük köpük biralar denizi , içimdeki aptal şaire çarpıyor dalgalarını.. Yaşasın ölmüş şairlerin bayramı! ‘Boş ver'lerle tüket satılık intiharlar mevsiminin intiharlarını!.. Kazalarım, kayıplarım, günahlarım, rüyalarım, kırmızılarım, ağlayıp ağlayıp bağırmalarım, içini ısıtan kahkahalarım , yalanlarım, kapı yumruklamaktan çürüyen parmaklarım, çocukluk fotoğraflarımdaki doğallığım var hayali balkon intiharlarında! Balkon eşittir hayali intihar!..İntiharla ölçmeden cesaretimi,sarılarak sar yaralarımı...Kızma bana ; insanım. İnsanım. İnsanım!.. Sen, türkülerde anlatılan sevgiyi ararken;ben, aptal şaire aşık çürük organlarla yattım. Benden nefret EDEMEDİN... Çünkü ben her şeyi,boyamadan yaşadım. Soruları sevemedim. Fakat bir şekilde anlattım ve BU DÜNYA’yı sorgulayan sorular sordum. Çünkü sen bende, ' hırs yapılmış günlük sevgiler 'i değil, türkülerde anlatılan, dokunmaya kıyamayan, AĞLATAN, AĞLATAN, AĞLATAN sevgiyi buldun. Ben kendimi Rock'n'Roll sevişmelere kaptırdım. Yine de ; ne hissediyorsan boyamadan anlatabileceğin bir tek ben vardım, biliyorum. Biliyorum! Sana, sadece ikimizin konuştuğu bir dil yaratıyorum...

ACIDI İÇİM...

2008-07-23T14:03:00.000-07:00

Uzakla yakını karıştırdığım yakın bir zamanda ' zamansız ' bir rüya gördüm ; biliyorum. İçim , öylesine bir hal aldı ki anlatmayı mümkün kılan tüm yetilerimi yitirdiğimi hissettim. Sonra , bir ışık gördüm... İçim , acıdı yine... Ardından vazgeçtim, dedim ama vazgeçemedim. Her gün , yeni bir tekerrür benim için. Zaman yok ; biliyorum. Bu yüzden zamansız bir rüya da yok! Peki , ne zaman düzelirim ben?!.. Zaman yoksa, ' Ne zaman?' da yok sevgili...İç beni , ZAMANSIZ RÜYALARINA ALET ET!.. İç ki ; soğumadan tenimiz , yarılanmadan ömrümüz, saralım açık yaralarımızı...Sevmenin yasası yok, Sevmenin yarası çok...

DÜŞ

2008-07-23T14:01:00.000-07:00

Seni elime alıp külünü iç'ine dökeceğim!.. Acıtan tadını, uyuşmuş parmak uçlarımla bulmaya çalışıyorum. Biliyorsun ya uçtayım, ya da uçtayım. Sevmenin dumanı çok!.. Sevmenin nedeni yok çünkü seni neden sevdiğimi bilmediğim için seviyorum. Benden başka hiç kimse, seni ,bir gece yarısının siyah çeyreğinde düşler üstü izler bırakarak uyandıramaz . Bu Dünya'nın, Bu Hayat'ın dışında bir yerlerde, belki de DÜNYAda, bir plastiğin hissedemeyeceği uç noktaları hissettiremez . Sarılarak uyumak istiyorum sadece. Sonsuza değin, alışkanlık olmayan bir güven ile. Bir kardeş gibi ve bir kardeş gibi değil. Dosttan öte,sevgiliden yakın! Düş tadında ama zehirli?..Hayır ; sevimli ve yeni uyanmış keyifli bir bebek gibi. Görülmemiş bir rüya gibi.Zamansız bir dünya gibi.

İTİRAF METNİ

2008-07-23T13:56:00.000-07:00

Yalnızca, bir 'çift' göz bilebilir gök-yüzü'nde yıldız avlamanın hiç kimseyi yaralamadığını... Kör ve acımtırak bir illüzyon değilse ömrünüz ey yalnızlar ; üzülmeyin! BİR ÇİFT GÖZ, YALNIZ DEĞİLDİR!.. Sizce de tüm dejavular birer öksürük değil mi? Her karanlık koridor, tanıdık birer yalnızlık gibi!
Şimdi, bir çift gözden daha büyük bir teselli Tuhaf'ın istediği.
Bambaşka bir sığınma duygusu aradı Tuhaf ; sözcükle , ritm ile , düşünceyle.
Beyinsel bir gücün ona ulaştırdığı her düşsel tenin özlemiyle... Ürktü Tuhaf,ürktü... Delimtırak bir tıkırtı duydu!..Ne söyledikleri anlaşıldı,ne de SÖYLEYEMEDİKLERİ...Dosya kağıdının hayalarını buruşturdu , Bu Dünya İmparatorluğu'nun mahşeri turuncusuna tükürdü... Nar çiçeğine küfretti : Rengarenk kırılmalar yarattı... Naylon poşetleri kovalamaya devam etti ; çocukluğa merhaba!.. Yolda duran küçük bir taşı tekmeleye tekmeleye eve kadar götürdü... Basamakları saydı...Otomobillerin plaka numaralarını tek tek okudu...Herkesin ortak olarak yaptığı fakat bu şeyleri bir başkasından duyunca sanki bunları yapan birisinin varlığını ilk kez duyar gibi şaşırdı... İlk kez anlamsız bir şeyin de anlamlı olabileceğine inandı ve çatlak heriflerin patlak prezervatiflerinden daha kaygan zeminlerde yürüdü! Yağmurlu bir regl günü tabancasını çektiiiii....ve ıslattı tüm palyaçolarını Bu Dünya Lunaparkı'nın!.. Hiçbir şey olmamış gibi davrandı çünkü hiçbir şey olmamıştı... Cebinde ruhsatsız bir su tabancası vardı...Küçüklüğünde apayrı dünyalara gittiğini hissettiren şeyi ona büyüdüğünü söylediklerinde yaptı :Yatağının altına saklandı...Bu yüzden tüm zamanların en çok iz'lenen ölümüydü!
Ayakkabılarının bağcıklarını birbirine düğümledi , naylon poşetlerin uçuşması için haftalarca bekledi Yalnızşehir'in çıkmaz sokaklarında. Derken, son bir kez elini uzattı gökyüzüne doğru ve dudaklarından derli toplu bir itiraf metni uçuştu... Çünkü o,uçuk kaçık dikenlerin çirkefliğinden bıkarak uzak şehrin papatyasına hak ettiği sıcak nefesi vermek istedi..,Tuhaf'ın DERLİ TOPLU KARA SESSİZLİĞİ eşittir DERLİ TOPLU İTİRAF METNİ :

HAYATA KARŞI...

2008-07-18T12:02:00.001-07:00

Takvim yapraklarının hiç koparılmadığı Uzak bir şehirde, garip gölgelere yanaklarını okşatan birisi var. Her geçen gün değerini yitiren bir zaman kavramı var. Her geçen gün, farkına şiddetle varılan bir 'biz' var... İki kişiden daha kalabalık bir 'biz' bu. Yarısını sen tanıyorsun sevgili ; yarısını ben , dedi çiçek. Kalbinin manyetik kutbunu yitirdi Tuhaf... Kutup yıldızı silindi gökten! Istanbul - Ankara...Yağmur kovalarken!Yağmur kovalarken, gökyüzünü andıran bir yüzü ve huzurlu bir kucağı arama yolculuğu!.. Yurtsuzluk, der ,ıslık çalıp koşardı Tuhaf... Cümleler, kalem tükürüğü!.. Acıtarak, ısırarak kendi parmaklarını, gayriciddi bir halde ,derin uyku hallerinin yaşattığı o sevimsiz kuşbeyinlilik anlarından birinde Red Kit'ten daha seri bir şekilde kibritini çıkarıp sigarasını yaktı Tuhaf... Duman yaktı gözlerini. Tüm yalnızlıkların canlı kalkanı olmak istedi hemen ; kelimelerinin ucuna susuturucu taktı ve James DEAN'den daha fazla kısarak gözlerini, dumanını bu dünyanın karasına bulaştırdı. Duyumsadı sesini sessiz sevgilinin... Marilyn MONROE'nun kaçmış çorabından daha değersiz hissetti kendisini ya da NIETZSCHE'nin bıyık telinden... Aşık Veysel'in bağlaması gibi ; kör ve acımtırak bir illüzyondu hayata karşı!..

HİÇ...

2008-07-13T06:02:00.000-07:00

Tuhaf, düşlerindeki düşüşlerine kırmızıya ve siyaha zaafı olan bir ortak aradı.Görmek istediklerine değil ,inanmak istediklerine inanan bir ortak. Kötülüğün en ahenklisini görüp, çamurda yuvarlanıp, ağlayıp,ağlayıp,ağlayıp en karanlık dehlizlerden çiçeklerle çıkabilmek için. Bu dünyanın plastiklerine aldırmadan koşup, sarılıp,sarılıp,sarılıp aşık oldukları anda nefessizlikten ölebilmek için. Telefonlara sarıldı Tuhaf, telefonları açan olmadı. Kapıların zillerine bastı Tuhaf ; açan yine olmadı.., Olamadı Tuhaf, ölemedi de. Bu Dünya'nın kapı zilinin tam üstüne kocaman bir 'HEP' yazdı; içindeki 'HİÇ'i karalayabilmek için. Dedim ya ; umut onun için henüz en büyük kötülük değildi. Halüsinasyonlarla harmanlanmış cümleler kurdu Tuhaf :-dı...Tuhaf,düşlerini kanatacak çiçeğini bulduğunu sandı. Senkronize düş'üşlerini nar çiçeğiyle yapacağını sandı... Başka bir kutup yıldızı bulamadı. En parlak yıldızı değil ; sönük fakat yine de 'yıldız' olan bir yıldızı aradı...Kusamadı Tuhaf ,kıpırdayamadı... Nar gibi dağıldı : Paramparça,kan kızılı!.. Çamura birlikte bulanmalıydılar ve birlikte doğrulmalıydılar her yenilgi yudumunda. Paramparça olacaksalar,birlikte karışmalıydılar kırmızıya... Bir leke bırakmalıydılar 'bu dünya'ya-inat ve heyecanla-... Nar lekesi çıkmaz(dı) çünkü!.. Sonra,sarılarak düşerlerken dejavulaşmış koridorlardan,nar çiçeği elini bıraktı Tuhaf'ın... Tuhaf,daha önceleri de içinden geçtiğini anımsadığı her yalnızlık koridorunda yeniden, yeniden, yeniden yalnız kaldı... Tuhaf, hiçbir şey yapmadı. Hiçbir şey yapamadı ; bu dünyada olmasa da dünyada bir yerlerde izinsiz, gölgesiz, plastiksiz birileri hala var,..

GÜN BİTTİ, GÜNLER BAŞLADI...

2008-07-13T05:56:00.000-07:00

Ellerimden tutun ve beni çorak topraklarda sürükleyin, diye bağırdı Tuhaf... Kendi filminin galasında içi boş sinema salonuydu.Yönetmen de o'ydu ; seyirci de!..Klişeler, kendi dilinde söylenemeyecek kadar solgundu. Ruhu hastaydı. Sise, karanlığa, delilere, yağmura ve deforme hayatlara cinsel bir haz duygusundan da öte bir ilgi duyuyordu. Küçüklüğünde simetri hastası olduğunu hatırladı ve tüm gördüklerinin ve de göremediklerinin asimetrik bir bütünlüğün simetrisi olduğunu anlayınca rahatladı. Kırmızı yağmurluğu, kırmızı eldivenleri, kırmızı pantolonu ,kırmızı çizmeleri olmayınca ağlayan çocuktu fotoğraf albümünde.Büyüdü , kaosa inandı. Sonra, kırmızıya olan ilgisini bıçakladı. Peygamber olduğunu sanacak kadar narsis değildi ama günahlarına muazzam bir hayranlık duyuyordu. Belirtisiz bir hayat tamlaması kurdu ; yazarken beynine kan sıçrayanlardandı. Yine, küçüklüğünde hiç delireceğini hissetmediğini anımsadı ve kendisini yalınkılıç bir iç savaşın içinde buluverdi! Kaosun tutunanlarından değildi çünkü...Tuhaf, kendi ilhamında sessiz sakin boğuldu.
Beceriksiz bir hayalperestti. Çocukluğuna geri dönüşler,boğulmalara açılan taze yelkenlerdi... Özledi,özledi,özledi... Çizgi filmler dünyası olsun istedi. Musluğa bağlı hortumu koynundan içeri sokup deliler gibi ıslanmak istedi. Kahkahalar atarken ağlamak...Babasının yanaklarını kahkahalar atarak sıkmak ,annesinin eteğine 'acıktım' diye sarılmak... Marketteki kasiyer olmak istedi. Köşe başında bağdaş kurup oturan çiçekçi... Tarlanın çamuruna nasırlı ellerini bulayan çiftçi... Yangını rüyalarında su gibi gören itfaiyeci... Özledi Tuhaf,özledi. Onlar gibi düşünebilmek istedi. Sonra, tüm bunların dışta mümkün olsa da , içte , bozkır köylerinden de uzak istekler olduğunu anlayınca fena halde yalpaladı... Bozkırdan da sarı bir sonbahar sonu, bozkır köylerinden de uzak bir yalnızlık sağanağına tutuldu... Tuhaf, aniden yerinden kalktı ve dilini yutana kadar koşmaya başladı... Yağmur,bağlama tınısında yağıyordu... Su damlacıkları, teninin her gözeneğini teker teker öpüyordu. Koştu Tuhaf, koştu... Geçmişinin formasını üstünden çıkardı ve Yalnızşehir'in boş tribünleri önünde diz çöküp kayıverdi ; dizlerini kanattı. Deli gücü dedikleri şey, Tuhaf'ın dizlerinden akan kandı. Yavaşça, gökyüzüne baktı ; kimse yoktu... Kara şehirlerin asitli spermlerine dönüşen yağmur damlacıkları , gözlerine küçük demir bilyeler gibi düşüyordu. Saçak altına saklanmış boklu güvercinler , baca diplerinde kurum lekesiyle vaftiz edilmiş kuzgunlar , kapı eşiklerinde ıslanmış tüylerini yalayan donuk gözlü kül rengi kediler, griler, maviler, siyahlar Tuhaf'ın 'atamadığı' golü çılgınlar gibi alkışlıyordu... Onlar, Bu Dünya'nın karasına bulanmış plastik gölgelerdi...Canlı oyuncaklar!.. Kızmadı Tuhaf, kızmadı. Çünkü kötüler beyaz giyer...Çünkü kimse 'ben kötüyüm' diyemez ki... Tuhaf, başında diz çöktüğü çamur birikintisine (tarihte yazılı her kötülüğün, yüzsüzce, tarihe kara bulut gibi tekrar çökeceğini bildiği için) kaybolacağına aldırmadan şu sloganı yazdı işaret parmağıyla : KIRMIZIII?.. siyaaahhh!.. KIRMIZIIIII?... siyaaaahh!.. EN BÜYÜÜK?.. yalnızlık!..
Yalnızlık, onu 'geğirmişti' BU DÜNYA'ya karşı...
Gün bitti. Günler başladı...

PARAMPARÇA AŞKLAR VE KÖPEKLER

2008-07-07T01:48:00.000-07:00

AMORES PERROS
Film üç ayrı hikayeden meydana geliyor. Birinci hikayede, Octavio kardeşinin karısıı olan Susana'ya aşık olan genç bir adamdır. K Octavia, Susana ile birlikte kaçmayı planlar ve bunun için köpek dövüşlerinde para toplamaya çalışır. İkinci hikayede karısını ve çocuklarını çok güzel bir model olan Valeria için terkeden Daniel'in izleriz. Bu hikayede Valeria ağır br trafik kazası geçirince Daniel çok zor durumda kalır. Üçüncü hikayede ise kiralık katil olan El Chivo vardır. El Chivo, yıllar önce ayrıldığı kızını uzaktan takip etmekte ama asla onunla konuşma cesaretini gösterememektedir. Tüm bu karakterlerin ve iki köpeğin kaderleri Mexico City'nin büyülü atmosferinde bir şekilde kesişecektir.
İnsan kalabalığı, kocaman şehir içinde küçücük kalmak ve bu büyük olduğu kadar kaotik şehirde küçük hayatını idame ettirmek, filmde birbirinden farklı hayat tarzları benimsemiş karakterlerin tümünün ortak paydasıdır. Günlük yaşamdaki kirlilik, şiddet ve çöküntü filmin her karesinde apaçık ortada olmasına rağmen, izleyici film süresince aynı zamanda güzel bir şeylerin de vuku bulduğunu hisseder. Kanımca Paramparça Aşklar Köpekler'i görsel açıdan bu derece başarılı kılan, Mexico City'nin asfalt yığını görünümünde gizli olan etkileyiciliği ve güzelliği, yani çelişkiyle beslenen mozaiği filmin her karesinde iç içe ama ayırt edilebilir bir şekilde ortaya koymasıdır.

Köpek figürü filmde oldukça sembolik bir öneme sahip. Mexico City, günümüzde bir milyondan fazla sokak köpeğini barındıran bir şehir. Şehrin atmosferinin bir parçası olmuş, insana yakınlığı tartışma gerektirmeyen bir canlı grubu, filmde insanların bir yansıması olarak kullanılmış. Şiddetin hâkim olduğu sonsuz bir döngüde, kendini kurtarmak için savaşan masum canlı olgusu insana olduğu kadar, özellikle ilk hikâyede dövüşen köpeklere de yakıştırılabilir. Üçüncü hikâyede, direğe bağlı oldukları halde birbirlerini öldürmek için ortada duran silahı elde etmeye çalışan iki kardeş görüntüsü ile, dövüşten önce birbirlerine hırlayan köpekler arasında kurulan benzerlik çok açıktır. Köpek ve insan arasındaki analojinin zirveye çıktığı bu sahne, hayatın aslında bir köpek dövüşünden farksız olduğu argümanını destekler.

hayat biraz da kaybettiklerimizdir...

KAOTİK YALNIZLIK MANİFESTOSU!..

2008-06-29T05:31:00.000-07:00

Sarılık geçiren bir sonbahar sonu, vanilya kokulu yağmurlar getirdi ve Tuhaf'ın dostları ve de dostlarının kuzu postundaki dostları ders çalışmaktan yarılırken, o ,ani bir şeyler yapma isteğini açığa vurdu : Şair yumruğunda ROCK ezgisi, şair yumruğunda EKMEK kavgası, şair yumruğunda TÜTÜN kokusu!.. Üçüncü çoğul şahıslar pek bir acaipti doğrusu! Tuhaf, platonik orgazmlardan bıkıp sustu. Koştu,koştu... Lacivertti, mordu, turuncuydu, karaydı, kırmızıydı...Renk seçiminde hep yalnızdı. Tüm renklere küsüverdi. Kanatlandı. Kanatları parmaklarıydı... İçini, kanatlarıyla fazlasıyla kurcaladı ve bir gece vakti yalnızlığa karşı ruh mastürbasyonu yapmaktayken soluk soluğa kendi içine kusuverdi : KAOTİK YALNIZLIK MANİFESTOSU!..

YÜREĞİNİN GETİRDİĞİ...

2008-06-29T05:23:00.000-07:00

Yüreğinin götürdüğü yerlere gitmedi hiç, yüreğinin getirdiği yerleri götürdü hep!.. 'En' Lisesi'nin 'fen' karizmatik olmayan çocuğuydu! Ol'mayı ve öl'meyi bilemeyen cahil çocuk!.. Söyle çiçeğe ; kimsin sen?!...

ben, apış arandaki ağustos böceği .
ben, gök-yüzün'den baki kalan o hoş seda .
tanıştığımıza leyla oldum sevgili !
sevgilim:turuncu nar çiçeği...

Şimdi, hangimizin aklı yerinde ki?! Şimdi hangi dünyada, hangi şehirde, hangi sürüde kavisli yazgısıyla insanoğlu?.. Tuhaf... Tuhaf ; Bu Dünya İmparatorluğu'nun en paslı çocuğu! Adam Olacak Çocuklar Lisesi Mezunu, Patron Olacak Mıyım Acaba'cılar Üniversitesi 'nin sessiz turuncusu... Apartman kulağı çanak antenlere fısıldayarak : Apartmanlar ışıklı et yığını, apartmanlar içi yanmış kibrit kutusu, dedi ve utanarak yutkundu..Konuşamadıklarını tükürdü! Çorak toprakları özledikçe yoruldu ; ruhunu , apartman karanlıklarında bir beden daha küçülttü... Tuhaf, bulunduğu deryadan bihaber balıklar arasında, ölümünü dahi sırıtarak bekleyen soytarılardan da tuhaf, sessiz sedasız ne yapıyordu?..